“อะไรนะ เอาชื่อตระกูลจินของเรามาขายเหล้าปลอม?”
“อุกอาจนัก!”
“รอฉันอยู่ที่นั่น เดี๋ยวฉันไป!”
สิ้นเสียงคำรามของเมียจอมโหด สายก็ถูกตัดไปทันที
ไป๋ติ้งจวินจ้องโทรศัพท์ในมือนานทีเดียว ดวงตาค่อย ๆ สว่างวาบขึ้น ความหงุดหงิดที่เคยเต็มอกเหมือนถูกปัดกวาดจนสิ้น
“ใช่คุณหนูจินทังลี่ ลูกสาวของรองเจ้าแห่งตระกูลจินรึเปล่า?”
“นายจีบเธอติดแล้วเหรอ?”
ไป๋จงหลางที่อยู่ข้าง ๆ แววตาลุกวาวด้วยความเร่าร้อน รีบเอ่ยถาม
ไป๋ติ้งจวินตบอกอย่างองอาจ “ก็ต้องดูสิว่าผมเป็นใคร? ก็ลูกชายพ่อนี่ไง! แน่นอนว่าผมเอาจินทังลี่อยู่หมัด! ถึงหุ่นของเธอจะพูดยาก...แต่พอปิดไฟก็เหมือนกันหมด! อีกอย่างเธอคือคุณหนูรองตระกูลจินนะ ไม่ใช่ผู้ชายตามสบายสักคนจะเข้าตาเธอได้! พ่อ เรารออยู่ที่นี่เถอะ ทังลี่กำลังมา”
“ดูท่าทางภูมิใจเข้า!”
“พวกเธอหนุ่ม ๆ สาว ๆ ต้องรักใคร่กลมเกลียวกัน ฉันจะให้พื้นที่ส่วนตัว”
ไป๋จงหลางพูดยิ้ม ๆ “แต่เมื่อกี้ที่ลูกบอกว่าปลอมแปลง นักแสดง มันหมายความว่าไง?”
“พ่อ อย่าเพิ่งไป”
“ที่ทังลี่มาน่ะ มีเรื่องสำคัญ”
ไป๋ติ้งจวินแววตาฉายแววตื่นเต้น “ทังลี่บอกว่าเหล้าที่ทัวป๋ออิ๋งสองคนนั่นให้อารองกับครอบครัวเมื่อกี้ เป็นของปลอม! ตอนนี้เหล้ารุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นหมดไปนานแล้ว แล้วทุกขวดที่ขายไป ทังลี่รู้ที่ทางหมดเลย ไม่มีคนจากดินแดนปินไห่หรือเมืองหยินซวงซื้อสักคน แถมยังไม่รู้จักทัวป๋ออิ๋งอะไรนั่นด้วย!”
“อะไรนะ!”
“ถ้าอย่างนั้น ของขวัญกองพะเนินที่พวกเขาเพิ่งเอามา ก็ปลอมหมดงั้นสิ?”
“กล้าดียังไงมาแอบอ้างชื่อตระกูลจิน อยากตายชัด ๆ!”
ไป๋จงหลางสูดลมหายใจเย็นเฮือก โพล่งออกมา
ไป๋ติ้งจวินพยักหน้า “พ่อ ไม่ใช่แค่นั้นนะ ผมสงสัยว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือหลี่หย่วนเต้าจัดฉากไว้ ไอ้ทัวป๋ออิ๋งอะไรนั่น ก็แค่นักแสดงที่เขาจ้างมา! ก็แค่ทำไปเพราะแพ้ไม่เป็น ต้องการกู้หน้าเรา! ไอ้เด็กนี่ ขี้แพ้ชวนตีจริง ๆ!”
“ให้ตายสิ!”
“เมื่อก่อนเห็นเขาเป็นคนซื่อ ๆ ไม่คิดว่าจะเจ้าเล่ห์ถึงขนาดนี้”
“จริงอย่างว่า คนเราอ่านหนังสือมากก็จิตใจซับซ้อน ร้ายกาจชะมัด!”