"โอ้พระเจ้า!"
"เทพมาก เทพมาก!"
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวกระโดดขึ้น ดวงตางามเต็มไปด้วยประกายและความชื่นชมมองหลี่หย่วนเต้า พลางร้องด้วยความดีใจว่า "พี่หย่วนเต้า คุณสุดยอดไปเลย! ตอนนี้คุณคือหมอเทวดาในสายตาฉัน!"
"จะเรียกว่าหมอเทวดาได้ยังไง!"
"ผมแค่เรียนตำราพิเศษด้านนี้มา สูตรนี้ก็มหัศจรรย์จริง ๆ พอดีใช้ได้ตรงกับโรค ถ้าเป็นโรคอื่น ผมก็รักษาไม่ได้เหมือนกัน"
หลี่หย่วนเต้าพูดพร้อมรอยยิ้ม "งั้นตอนนี้พวกคุณเชื่อผมแล้วใช่ไหม?"
"เชื่อแล้ว พวกเราเชื่อแล้ว!"
"หย่วนเต้า ลูกนี่มีความสามารถจริง ๆ ด้วย!"
"ถ้าพ่อกับแม่ของลูกยังอยู่ละก็..."
พูดถึงตรงนี้ หลี่หว่านตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่กำลังตื่นเต้นอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง เงียบลงไป
หลี่หย่วนเต้ายิ้มจาง ๆ แล้วพูดว่า "ป้า ไม่เป็นไรครับ มันผ่านไปแล้ว!"
"เฮ้อ หย่วนเต้าได้ตั้งตัวแล้วนี่ดีจริง ๆ!"
"หย่วนเต้าเองก็อย่าถ่อมตัวไปเลย แม้สูตรของลูกจะใช้ได้กับโรคเฉพาะทาง แต่ก็สุดยอดมากแล้ว หลายครั้งแค่เชี่ยวชาญเรื่องเดียวก็เกินพอ!"
"แต่ยังไงลูกก็ต้องตั้งใจเรียนนะ เพราะสูตรนี้ก็มีข้อจำกัด ต่อไปถ้าลูกอยากเป็นหมอ มันยังไม่พอหรอก"
ไป๋จงกั๋วเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดกับหลี่หย่วนเต้าอย่างจริงจังว่า "อีกอย่าง สูตรนี้ของลูกห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด! โดยเฉพาะคนในวงการเดียวกัน ไม่งั้นจะก่อเรื่องเดือดร้อนที่ไม่จำเป็นมาให้!"
"ใช่ ๆ ๆ..."
"ที่คุณอาเขยลูกพูดน่ะถูกแล้ว ลูกต้องจำไว้ ออกไปข้างนอกต้องทำตัวสมถะ อย่าอวดเบ่งจนเกินไป"
"อย่างจินทังลี่น่ะเป็นคนมีเงินมีอำนาจ ถ้านางรู้ว่าเป็นประโยชน์ มีผลกำไร เมื่อกี้ก็อาจไม่ปล่อยครอบครัวเราไปง่าย ๆ แน่"
หลี่หว่านถอนหายใจแล้วพูดว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าพี่ใหญ่ของลูกจะใจคดถึงขนาดนี้ ลากจินทังลี่มาด้วย แล้วเอาของไปหมดเลย"
"ช่างเถอะ ตัวของมันเรื่องเล็ก ขอแค่ครอบครัวเราไม่เป็นไรก็พอ"
"แต่ถึงว่าพี่ใหญ่กับพวกก็ไม่ถึงกับคดเคี้ยวนักหรอกมั้ง เมื่อกี้อาจแค่เสียหน้า พวกเขาเลยลากจินทังลี่มาเพื่อกู้หน้ากลับคืนก็ได้ ลูกก็รู้จักนิสัยของพวกเขาดี"