คนทั้งสองฝ่ายต่างตะโกนด่าทอกัน ท่าทางพร้อมจะเปิดศึก!
สวีว่างและพ่อแม่รวมถึงคนอื่นๆ ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
แต่หลี่หย่วนเต้ากลับพูดอย่างไม่ยี่หระอีกครั้งว่าหมากัดกันเอง ทำเอาสวีว่างและคนอื่นๆ ตกใจจนขนหัวลุก!
นี่มันหาเรื่องเจิ้งซิงหยางกับพวกถึงตายชัดๆ!
“เพื่อนเก่า นายอย่าพูดเลย!”
“เดี๋ยวตายกันจริงๆ นะ!”
สวีว่างรีบยกมือขึ้นปิดปากหลี่หย่วนเต้า พลางกระซิบเสียงเข้ม
โชคดี
ตอนนี้ไม่มีใครสังเกตเห็นหลี่หย่วนเต้า และไม่มีใครสนใจคำพูดของเขา
ลูกน้องกลุ่มหนึ่งของเจิ้งซิงหยางพากันฮึกเหิม แทบอยากจะพุ่งเข้าไปเปิดศึก
เพราะพวกเขามีจำนวนคนเหนือกว่า ถ้าลงมือเมื่อไหร่ ต้องชนะราบคาบแน่!
ได้อัดฝ่ายตรงข้ามอย่างสมาคมเถาฮวาอย่างจัง มันจะสะใจขนาดไหน?
เจิ้งซิงหยางเองก็ย่ามใจ มองหม่าหย่วไฉอย่างดูแคลน “หม่าหย่วไฉ นายจะหาเรื่องก็เปิดทางมาเลย เรามาตีกันสักตั้ง!”
ลูกน้องสองคนข้างกายหม่าหย่วไฉ ตอนนี้ไม่กล้าส่งเสียงดังแล้ว
พวกเขามีแค่สามคน ไม่มีความได้เปรียบ
ถ้าตีกันจริง ถึงขั้นแขนขาหักก็เรื่องเล็ก กลัวแต่ว่าชีวิตจะตามไปด้วย กลายเป็นศพเกลื่อนถนน!
“กลัวแล้ว?”
“กลัวแล้วเมื่อกี้ทำไมเห่าซะดังล่ะ ไอ้เวร!”
หม่าหย่วไฉหางตามองลูกน้องทั้งสอง ต่อว่าอย่างไม่พอใจนัก
ลูกน้องสองคนทำหน้าเจื่อน ยืนอยู่อย่างนั้น จะนั่งก็ไม่ใช่ จะไม่นั่งก็ไม่ใช่
“ปัง ปัง~”
“นั่งลง!”
หม่าหย่วไฉตบโต๊ะ ตวาด
ลูกน้องทั้งสองถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วนั่งลงอย่างว่าง่าย
“พวกแกกล้าลงมือเหรอ?”
หม่าหย่วไฉเคี้ยวไม้จิ้มฟันอยู่ในปาก เอ่ยอย่างดูแคลน
ได้ยินดังนั้น
ลูกน้องกลุ่มหนึ่งของเจิ้งซิงหยางพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
พวกเขาล้วนรู้จักหม่าหย่วไฉดีว่าเป็นพวกใจเด็ดประจำสมาคมเถาฮวา ไม่ควรหาเรื่อง!
หม่าหย่วไฉมองไปทางเจิ้งซิงหยาง หัวเราะเยาะไม่หยุด “เจิ้งซิงหยาง นายจะเอาจริงเหรอ? แค่ด่าว่านายเป็นหมา ยังไม่พอใจอีก! ทำเป็นปั้นเรื่องอะไร! ทุกคนก็เป็นหมาของพี่ใหญ่กับพี่สาวตัวเองทั้งนั้น ไม่ใช่คอยกระดิกหางอ้อนวอนขอข้าวกินกันทั้งนั้นหรือ? แล้วยังจะมาตั้งป้ายคุณธรรมให้ตัวเองต่อหน้าฉันอีก สนุกนักหรือไง?”