ฟ่อ!
ไอ้เพื่อนเก่าคนนี้ สมองโดนน้ำท่วมหรือไง?
สวีว่างสูดลมหายใจเย็นวาบ สายตาที่มองหลี่หย่วนเต้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
เขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ
หลี่หย่วนเต้าไม่ยอมขอโทษเจิ้งซิงหยางก็แล้วไป ยังกลับไปยั่วยุเจิ้งซิงหยางอีก
นี่มันการหาเรื่องตายชัด ๆ!
แถมยังลากพวกเขาไปตายด้วยกันอีก!
ยั่วโกรธเจิ้งซิงหยางขึ้นมา ฝั่งนั้นอาจรื้อทั้งร้านพวกเขาทิ้งเลยก็ได้
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ …”
“พวกเรียนมหาวิทยาลัยนี่มันก็งี้แหละ!”
“นี่คิดว่าตัวเองสอบได้รองจอหงวนของอำเภอ เข้ามหาวิทยาลัยดัง ๆ แล้วก็เลยหลงตัวเองว่าแน่นักใช่ไหม?”
เจิ้งซิงหยางหัวเราะลั่น ใบหน้าค่อย ๆ แทนที่ด้วยสีหน้าดุร้าย เขากัดฟันพูดว่า “ฉันจะฆ่าแกยังไงดีวะ!”
“ไอ้เหี้ย หลี่หย่วนเต้า แกคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”
ติงลี่ฮุยตะโกนตวาดด้วยความโกรธตามไปด้วย
“ท่านพี่ พวกท่านพี่…”
“พี่หยาง…”
ตอนนั้นเอง พ่อสวีก็รีบก้าวเข้ามา ยืนขวางหน้าหลี่หย่วนเต้าไว้ พยักพเยิดให้เจิ้งซิงหยางกับพวกไม่หยุด ไม่หยุดโค้งตัวแสดงความขอโทษ
เขาพูดเสียงร้อนรน “พี่หยาง ได้โปรดระงับโทสะด้วย! คือหลี่หย่วนเต้า… อย่างที่รู้กัน เขากำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก เรื่องการทำตัวบางทีมันก็ซื่อตรงไปหน่อย หวังว่าท่านจะอย่าได้ถือสาเขาเลย”
“เถ้าแก่สวีพูดจาอย่างนี้ หมายความว่าไอ้นี่มันเป็นลูกไม่มีพ่อแม่ ขาดการอบรม ฉันไม่ควรจะถือสาหรือไง?”
คำพูดเย็นเยียบของเจิ้งซิงหยางเล็ดลอดออกจากซอกฟัน
หลี่หย่วนเต้าตาเย็นวาบ เจตนาสังหารแผ่ซ่าน มองเจิ้งซิงหยางราวกับมองซากศพ
“เหอะ ๆ … พี่หยางว่ายังไงก็ว่าตามนั้นแหละ”
พ่อสวีก็หัวไวรีบจับมือหลี่หย่วนเต้าเอาไว้ทันที พูดต่อกับเจิ้งซิงหยาง “พี่หยาง ให้เขาออกไปเถอะ คืนนี้ท่านสนุก ก็กินให้อร่อยดื่มให้เต็มที่ ผมออกให้หมด!”
ยอมรับเลยว่าล่วงเกินไม่ได้จริง ๆ!
ต้องให้เจิ้งซิงหยางระงับโทสะลงก่อน ถึงจะผ่านพ้นปัญหาใหญ่คืนนี้ไปได้
พ่อสวีถอนหายใจอยู่ในใจ
“เถ้าแก่สวีนี่จะอยู่ข้างเดียวกับเจิ้งซิงหยางฉันหรือไง?”
“ใช้ให้ไปหาของอร่อย ๆ มา แกดันมาพูดสวนทางกับฉันตรงนี้?”
“แกไม่ยอมให้เขาคุกเข่า ก็ให้ลูกแกคุกเข่าแทนแล้วกัน!”
โครม!