ติงลี่ฮุยเพิ่งจะจากไปไม่นาน!
ตามหลักแล้วเขาควรกลับบ้านไปแล้ว!
แต่กลับมาปรากฏตัวพร้อมกับเจิ้งซิงหยางและพรรคพวก!
สวีว่างมองดูเงาร่างที่คุ้นตา พลันงุนงงไปหมด
หลายปีมานี้
ติงลี่ฮุยกับเจิ้งซิงหยางไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้ว
เมื่อเห็นติงลี่ฮุยอยู่กับเจิ้งซิงหยางและพวก มาถึงหน้าร้านอาหารแผงลอย สวีว่างก็มึนงงไปหมด
“ไง เขามาทำงานหาเงินเลี้ยงชีพอยู่ที่ร้านของแก จะมาอยู่กับพ่อคนนี้ไม่ได้หรือไง?”
เจิ้งซิงหยางตวาดอย่างดุร้าย
“พี่หยาง ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น...”
สวีว่างตกใจ รีบส่ายหน้า
แต่สายตาของเขายังคงจ้องเขม็งไปที่ติงลี่ฮุย พลางถามว่า “ลี่ฮุย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
โครม!
เจิ้งซิงหยางถีบเท้าเข้ามา เตะสวีว่างเซถอยหลังไปหลายก้าว แล้วตวาดด้วยความโกรธ “ไอ้สัตว์ ฉันหักขาแกไปข้างหนึ่งเมื่อปีก่อน ยังไม่เข็ดอีกเหรอ? ตอนนี้มันเป็นลูกน้องใหม่ของฉัน แกจะบ่นอะไรนักหนาวะ!”
“ลี่ฮุย นายจะกลับไปอยู่กับเขาอีกเหรอ?”
สวีว่างทรงตัวได้ จ้องติงลี่ฮุยด้วยความตกใจ
ติงลี่ฮุยก้มหน้าลงเล็กน้อย ในที่สุดก็กัดฟันพูด “สวีว่าง ฉันเพิ่งกลับมา ไม่มีทางไป นายรับฉันไว้ ฉันซาบซึ้งมาก! แต่อยู่ที่นี่ ฉันมองไม่เห็นทางออกเลย ยังไงก็เป็นแค่ลูกจ้าง! แล้วนายยังเป็นเจ้านายฉันอีก กดฉันอยู่ตลอด...”
“พี่หยางไม่รังเกียจ ยอมรับฉันเข้าสมาคมป้าหวัง! นายรู้ไหม สมาคมป้าหวังไม่ใช่ใครจะเข้าได้ ตอนประถมฉันตั้งเป้าไว้เลยว่าจะเข้าสมาคมป้าหวังให้ได้!”
คำพูดทั้งหมดนั่น
ทำให้สวีว่างยืนอึ้งคาอยู่ตรงนั้น
หลี่หย่วนเต้าที่อยู่ข้างๆ กลับไม่แปลกใจนัก ตอนก่อนติงลี่ฮุยไป เขาก็เห็นแล้วว่าหมอนี่ยังเหมือนเดิม ไม่ใช่คนดีอะไร
ที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
“เชี่ย พวกขยะ เลิกอึ้งได้แล้ว รีบไปเอาอาหารมา!”
“ถ้าพวกพี่หิวเมื่อไหร่ จะรื้อร้านแกทิ้งตรงนี้เลย”
เจิ้งซิงหยางทุบโต๊ะอย่างแรง ตวาดเสียงเข้ม “คืนนี้เห็นแก่ค่าเข้ากลุ่มหนึ่งหมื่นที่ติงลี่ฮุยให้มา คืนนี้จะไม่เก็บเงินพวกแก!”
เฮือก!
เงินหนึ่งหมื่นที่พ่อแม่ยืมมาก่อนหน้านี้ ถูกติงลี่ฮุยเอาไปให้เจิ้งซิงหยาง!
ก็เพื่อจะได้เข้าสมาคมป้าหวัง?
สวีว่างรู้สึกหัวสมองตื้ออื้อ ตะลึงจนไม่อยากเชื่อ