ฉันต้องตายอย่างทรมานงั้นเหรอ?
ข้ามีชีวิตมาสองหมื่นปี ไร้เทียมทาน อยากตายยังยากเลย!
หลี่หย่วนเต้าโมโหจนหัวเราะเย็นชาไม่หยุด กลั้นโทสะเอาไว้แล้วพูดว่า "สมองเธอคิดอะไรบ้า ๆ เนี่ย? ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอ เพราะเธอ คุณอานเกือบตาย! ตอนนี้ รีบกลับหลิ่วเจียงเดี๋ยวนี้! คุณอานยังอยู่โรงพยาบาล ฉันไม่มีเวลามาเสียเวลากับเธอ!"
"ไอ้ผู้ชายน่าสะอิดสะเอียน ฉันสภาพนี้แล้ว เธอยังกล้าตวาดใส่ฉันอีก?"
"เธอทำฉันเป็นแบบนี้ ยังมีหน้ามาว่าฉันอีก?"
"ตั้งแต่เธอมาบ้านฉัน ฉันไม่เคยสงบสุขเลย! หลี่หย่วนเต้า เธอมันต้องตายอย่างทรมานแน่!"
เฉินเหยียนชีไม่ฟังคำอธิบายของหลี่หย่วนเต้าเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่ฟังสิ่งที่เขาพูดแม้แต่คำเดียว แล้วก็ด่าอีก
เพียะ!
หลี่หย่วนเต้ายกมือตบเข้าให้เต็มแรง ตบเธอลงกับพื้น เธอสลบไปทันที
ในที่สุดก็เงียบ!
เจี่ยปู้ไล่กับจวินจ้านเทียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง สองตาเฒ่าทำท่ามองจมูกมองใจยืนนิ่ง ทำเป็นไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่
ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของหลี่หย่วนเต้า พวกเขาไม่กล้าพูดมาก
แต่พอเห็นหลี่หย่วนเต้าตบเฉินเหยียนชีสลบลงกับพื้น สองตาเฒ่าต่างก็อึ้งไป
คุณชายหลี่นี่ใจร้ายกับผู้หญิงจริง ๆ!
เด็กสาวคนนี้ สภาพก็น่าสงสารขนาดนี้แล้ว ยังทำรุนแรงได้อีก!
ทั้งสองสบตากัน แอบยิ้มเจื่อน ๆ
หลี่หย่วนเต้าหันกลับมา พูดกับจวินจ้านเทียนว่า "นายพาเธอกลับหลิ่วเจียง! แล้วก็ช่วยฉันดูอาการคุณอานด้วย เมื่อคืน ที่พักฉันถูกโจมตี! ฝีมือทัวป๋อหลิวอวิ๋น! ด้านเมืองหยินซวงก็ไม่ต้องใช้นายแล้ว!"
"อะไรนะ!"
"ไอ้ทัวป๋อหลิวอวิ๋นนี่ กล้าบุกที่พักคุณชายหลี่?"
จวินจ้านเทียนหน้าแก่เปลี่ยนสี อุทานออกมาด้วยความตกใจ
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ พูดเย็นชาว่า "ทัวป๋อหลิวอวิ๋น ฉันจัดการเอง! นายช่วยพาคนกลับหลิ่วเจียง!"
"คุณชายหลี่ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้!"
จวินจ้านเทียนไม่กล้าพูดมาก รีบรับคำ
ซ่างกวนปู้ไล่ที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้เอ่ยขึ้นว่า "คุณชายหลี่ ให้ซูฉีไปด้วยดีไหม? จะได้สะดวก มีคนดูแลกัน! แค่ไปกลับก็สองสามชั่วโมงเอง!"
"ก็ดีเหมือนกัน!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าตอบ
ซ่างกวนปู้ไล่เผยสีหน้ายินดี
นี่เป็นโอกาสที่จะได้ประจบผู้แข็งแกร่งระดับเทพหนุ่มคนนี้เพิ่มอีกขั้น!