“พวกเราเป็นใคร?”
ชายหนุ่มรอยสักทั้งแขนที่ยืนอยู่หัวแถวก้าวเข้ามา สายตาร้อนแรงจ้องเขม็งไปที่ถานหลิง ยิงฟันยิ้มแล้วถามว่า: “หม่าโหลวแห่งกลุ่มถนนตะวันออก เธอเคยได้ยินไหม?”
เป็นพวกกลุ่มถนนตะวันออกอีกแล้ว!
ถานหลิงสีหน้าเปลี่ยนไป ถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงสั่นเครือ: “พวกนาย…พวกนายจะทำอะไร? บริษัทของฉันไม่ได้เป็นหนี้พวกนายสักหน่อย!”
“เธอไม่ได้เป็นหนี้ แต่ลูกชายของยายนั่นเป็นหนี้!”
หม่าโหลวชี้ไปที่ป้าซุนพี่เลี้ยงเด็กที่ยืนอยู่ด้านหลังถานหลิง พลางหัวเราะเย็น: “ในเมื่อเป็นพี่เลี้ยงของบ้านเธอ แล้วพวกมันก็ไม่มีเงินคืน เธอก็ต้องรับผิดชอบจ่ายแทน! แน่นอน…ถ้าไม่จ่าย ก็ใช้คนตีใช้หนี้แทน!”
พูดไปด้วย สายตาที่หม่าโหลวจ้องมองถานหลิงก็ยิ่งร้อนแรงขึ้น
เขายังมองสำรวจส่วนเว้าส่วนโค้งของถานหลิงอย่างละเอียด
ชั่วขณะนั้น ถานหลิงรู้สึกราวกับถูกสายตาของเขาแทรกทะลุผ่านร่างไปหมด รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
“ป้าซุน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ทำไมคุณถึงไปเป็นหนี้คนอื่นได้?”
“ปกติคุณก็ประหยัดอดออม เงินเดือนที่ฉันให้คุณ มันก็น่าจะพอสำหรับค่าใช้จ่ายทุกอย่างของคุณนะ”
ถานหลิงหันหลังไปถามด้วยความไม่เข้าใจ
พี่เลี้ยงป้าซุนใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา นางมองหม่าโหลวอย่างหวาดกลัว ก่อนจะปาดน้ำตาตอบกลับถานหลิง: “คุณถาน ฉัน…ฉันไม่ได้เป็นหนี้พวกเขา! แต่ลูกชายฉันนั่นแหละ มันเอาแต่เกเรไม่ทำงาน แล้วยังไปพนัน ติดหนี้พวกเขาไม่น้อยเลย! เงินเดือนที่คุณให้ทุกเดือน ฉันก็เอาไปใช้หนี้ให้ลูกชายไม่เอาไหนนั่นหมด! มันสัญญากับฉันว่า พอฉันใช้หนี้ให้มันหมด มันก็จะเลิกพนันเด็ดขาด!”
“แต่ไม่คิดเลยว่า มันก็ยังหยุดไม่ได้! คุณถาน ขอโทษจริง ๆ! ฉันทำให้คุณเดือดร้อน! ฉันจะไปจากที่นี่ทันที…”
พูดมาถึงตรงนี้
พี่เลี้ยงป้าซุนแทบจะร้องไห้เป็นคนหมดสภาพ ตัวสั่นเทิ้ม งุนงงไม่รู้จะทำยังไง มีแต่ความเสียใจต่อถานหลิง
ที่แท้ก็เป็นปัญหาจากพี่เลี้ยงของตัวเองนี่เอง!
ถานหลิงสูดหายใจลึก ปลอบป้าซุนว่า: “ป้าซุนไม่ต้องร้อนใจ เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง!”
จากนั้น
นางหันไปหาหม่าโหลว ถามว่า: “ลูกชายของป้าซุน ติดหนี้พวกนายเท่าไหร่? บอกจำนวนมา ฉันช่วยใช้ให้”