“นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้วล่ะมั้ง?”
“คิดไม่ถึงเลยนะไอ้เฒ่า ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักกระโดดยาด้วย”
“เห็นแก่หน้าเจ้า ข้าไว้ชีวิตฝานโหย่วลวี่ได้!”
หลี่หย่วนเต้าหันกลับไปด้วยความประหลาดใจ กล่าวเรียบ ๆ ว่า “แต่ชื่อสำนักกระโดดยามันน่าสนใจดี ชื่อเจ้าสำนักของพวกเขาก็น่าสนใจไม่น้อยเลย!”
“คุณชายหลี่ ข้ากับฝานไต้เม่าแค่รู้จักกันผิวเผิน พอเจอหน้ากันเท่านั้น เรียกว่าสนิทสนมก็ไม่ได้”
ทัวป๋ออิ๋งรีบอธิบายด้วยความเคารพ “ส่วนเรื่องชื่อของพวกเขา… เมื่อปีนั้นฝานไต้เม่าเคยเล่าว่า เจ้าสำนักกระโดดยาบอกว่า ผู้หญิงมีแต่จะทำให้การชักกระบี่ของเขาช้าลง! เลย… ตั้งชื่อแปลก ๆ แบบนี้”
“พวกนี้ก็แปลกดีเหมือนกัน”
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “ไม่ว่าครั้งนั้นเจ้าจะรู้จักกับเจ้า… อะไรนะ… ไต้เม่า แค่ผิวเผิน หรือจะสนิทสนมกันจริง ๆ ก็ตาม เมื่อมาเจอลูกหลานเขาอีกครั้ง ก็ถือว่ามีวาสนา ข้าให้โอกาสเขามีชีวิต”
“ขอบคุณคุณชายหลี่”
ทัวป๋ออิ๋งเผยสีหน้าซาบซึ้ง ในใจยิ่งเลื่อมใสหลี่หย่วนเต้าผู้รักชัดเกลียดชัดและใจกว้างมากขึ้น
ขณะนั้น
เมื่อเห็นฝานโหย่วลวี่ปรากฏตัว หลิ่วหยุนหลงก็สะดุ้งเช่นกัน กล่าวเย็นชาว่า “ฝานโหย่วลวี่!”
“หลิ่วหยุนหลง!”
“พาคนของเจ้ามา ช่วยเราหายาล้ำค่าที่หนีไปนั่นต่อเถอะ”
“นั่นมันสมุนไพรที่หนีได้นะ คิดดูสิว่าจะล้ำค่าแค่ไหน”
ดวงตาฝานโหย่วลวี่เปล่งประกายตื่นเต้น กล่าวเยาะเย้ย
หลิ่วหยุนหลงนึกถึงหลี่หย่วนเต้าที่อยู่เบื้องหลัง ตอนนี้ก็สงบลงมากแล้ว “ถ้าพวกเราไม่นำทางล่ะ? ยาล้ำค่านั่น ลูกน้องข้าก็แกะรอยไปจนถึงจุดที่มันหยุดแล้ว ซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก พวกเจ้าฆ่าพวกเรา ก็อย่าหวังจะได้ยาล้ำค่านั่น!”
“ไม่นำทาง?”
“งั้นก็ฆ่าทิ้งให้หมด!”
“ยังไงซะ คนของเราก็ตามไปแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะไล่ทันถึงที่หมายแล้ว”
ฝานโหย่วลวี่ยิ้มดูถูก กล่าวว่า “แต่… ข้าก็ยังไม่อยากฆ่าพวกเจ้าหมดหรอก อย่างน้อยก็เก็บไว้เป็นประกัน รอให้ยาล้ำค่ามาถึงมือก่อน ค่อยคิดว่าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าดีหรือไม่!”
“เหอะ ๆ… ฝานโหย่วลวี่ เจ้าคิดได้ดีจริง ๆ!”
“เจ้าได้ยาล้ำค่าไป ชีวิตพวกเราก็ตกอยู่ในกำมือเจ้า!”
“อย่างนั้นสู้เอาชีวิตไปเล่นงานพวกเจ้าตอนนี้เลยดีกว่า!”