จะพาไปเปิดหูเปิดตาเหรอ?
หลี่หย่วนเต้ามุมปากกระตุกเล็กน้อย
เขามองท่าทางยโสโอหังของไป๋ติ้งจวิน แล้วรู้สึกขำเล็กน้อยในใจ
ตอนนี้แค่เขาโบกมือ ก็เพียงพอให้บรรดาผู้มีอิทธิพลของสามสำนักห้าเมืองคุกเข่าหมอบราบแล้ว ไอ้เศรษฐีอันดับหนึ่งกระจอก ๆ แห่งอำเภอปินโจวนี่มันนับเป็นอะไรกัน!
แต่หลี่หย่วนเต้าก็ไม่โต้แย้ง ยิ้มแล้วพยักหน้า "ขอบคุณพี่ติ้งจวินมาก!"
ถ้าหลี่หว่านกับพวกจะไปกันทั้งครอบครัว เขาก็ไม่รังเกียจที่จะไปด้วย ถึงเวลาไปเกาะกินดื่มฟรี ผ่อนคลายบ้างก็ดีเหมือนกัน
"นั่นเป็นงานเลี้ยงประจำปีที่คุณจินจัดขึ้น พวกเรา... พวกเราไป คงไม่ดีมั้ง?"
ไป๋จงกั๋ววางตะเกียบ สองมือกำเข้าหากัน กลายเป็นเกร็งและประหม่าอย่างยิ่ง
พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดาระดับล่างสุด เทียบกับเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างจินไป่เฉิงน่ะ เหมือนฟ้ากับเหว ไม่ใช่คนระดับเดียวกันเลย!
"ใช่แล้ว!"
"ฉันกับจงกั๋วไป เกรงว่าจะสร้างปัญหาให้พี่ใหญ่"
หลี่หว่านสีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น พูดขึ้น
งานเลี้ยงประจำปีที่ผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นจัด คนธรรมดาไม่ใช่จะเข้าร่วมได้ง่าย ๆ
"ในเมื่อให้โควตาฉันมา ก็หมายความว่าฉันจัดสรรได้ตามใจ"
"ถึงเวลาพวกคุณพาหย่วนเต้ากับเสี่ยวเสี่ยวไป เปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี"
ไป๋จงหลางพูดอย่างหยิ่งผยอง "แล้วที่ไปคราวนี้ เรื่องหลักสุดคือฉันตั้งใจจะพาจงกั๋วกับน้องสะใภ้ไปรู้จักกับผู้จัดการพานเซี่ยงเฉิน ประธานพาน ฝากงานดี ๆ ให้พวกคุณสองคนที่เขา เงินเดือนอย่างน้อยห้าพัน! ครั้งนี้ที่เปลี่ยนบ้านเดี่ยวราคายุติธรรมได้ เขาก็ช่วยใหญ่เลยนะ!"
"จริงเหรอ?"
ไป๋จงกั๋วสีหน้าแสดงความฮึกเหิม
ที่บ้านกำลังต้องการเงินเลย!
เขาก็หวังว่าจะให้ค่าเทอมหลี่หย่วนเต้ากับไป๋เสี่ยวเสี่ยวอย่างมั่นคง ให้ทั้งสองคนเรียนจบออกมาสมูท ๆ
ตอนนี้เงินเดือน รปภ. ของเขายังน้อยเกินไป
"นี่... จะได้เหรอ?"
"งานที่ลึกซึ้งเกินไป ฉัน... คงทำไม่ไหว"
หลี่หว่านดวงตาก็ฉายแววยินดี แต่ก็กังวลยิ่ง
ไป๋จงกั๋วโบกมือ ตอบ "สบายใจได้ ผู้จัดการพันจะจัดการอย่างเหมาะสม ไม่ให้งานยากกับพวกคุณหรอก"
"พี่ใหญ่ ขอบคุณจริง ๆ"
ไป๋จงกั๋วซาบซึ้งใจมาก