"คำพูดของแกนี่ออกจะน่าสนใจนะ"
"ใครกันที่ทำให้คนในครอบครัวไม่สบายใจ?"
หลี่หย่วนเต้ามองอย่างเย็นชา แล้วว่า "ถ้าแกเคารพท่านเขยสักหน่อย ฉันยังขี้เกียจฟังแกพล่ามเลย!"
"เชี่ย... แกหาเรื่องตบหรือไง!"
ไป๋ติ้งจวินลุกพรวดขึ้น หน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
"ติ้งจวิน ทำบ้าอะไร!"
"ก็คนครอบครัวเดียวกัน ทะเลาะกันก็พอแล้ว แกจะลงไม้ลงมือจริง ๆ หรือ?"
ไป๋จงหลางตบโต๊ะ แล้วตวาดใส่ไป๋ติ้งจวิน
ไป๋ติ้งจวินสูดลมหายใจลึก ระงับโทษะในใจ จากนั้นก็ทำหน้านิ่งนั่งลง
"ขอโทษน้องลูกพี่ลูกน้องหย่วนเต้าเดี๋ยวนี้!"
ไป๋จงหลางตวาดอย่างเย็นชาอีกครั้ง
"พ่อ..."
ไป๋ติ้งจวินเบิกตากว้าง ดูไม่ค่อยเต็มใจ
ไป๋จงหลางจ้องเขม็ง พลางดุ "ที่พ่อพูด แกไม่เข้าใจหรือไง? ต่อหน้าอากับอาสะใภ้ แกยังมีอารมณ์โกรธขึ้นมา แกรู้จักมารยาทบ้างไหม!"
ไป๋ติ้งจวินกล้ำกลืนความโกรธท่วมอก จำใจต้องหันไปหาหลี่หย่วนเต้า กัดฟันพูด "น้องลูกพี่ลูกน้องหย่วนเต้า ขอโทษนะ พี่ระงับอารมณ์ไม่อยู่!"
ขอโทษเสร็จแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองพ่อตัวเอง ในแววตามีความไม่เข้าใจ
พ่อของเขาปกติไม่ค่อยเข้าข้างคนนอก ถึงแม้จะเป็นความผิดของเขาก็ตาม
แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนนิสัยไปจากเดิม ทำให้เขางงมาก
"หย่วนเต้า ก็คนครอบครัวเดียวกัน ห้ามทะเลาะกัน! เมื่อกี้แกก็เกินไปเหมือนกัน!"
"พวกเราคนครอบครัวเดียวกัน ทะเลาะกันเองมันจะเป็นอะไรไป?"
"ตอนนี้ แกก็ขอโทษติ้งจวินด้วย"
ไป๋จงกั๋วทำหน้าตึง พูดกับหลี่หย่วนเต้าอย่างจริงจัง
"ทำไมต้อง..." ไป๋เสี่ยวเสี่ยวไม่ยอมขึ้นมาทันที กำลังจะอ้าปากเถียง
หลี่หว่านที่อยู่ตรงข้ามเบิกตาจ้อง ทำเอาคำพูดที่อยู่ตรงปากของไป๋เสี่ยวเสี่ยวกลืนกลับลงคอหมด
หลี่หว่านก็รีบมองไปทางหลี่หย่วนเต้า "หย่วนเต้า ขอโทษพี่ลูกพี่ลูกน้อง! พวกแกสองคนทะเลาะกัน ทำให้พวกข้าเสียใจมาก คนครอบครัวเดียวกัน ควรจะรักใคร่ปรองดองกันสิ รีบขอโทษ..."
สำหรับหลี่หย่วนเต้าแล้ว ตอนนี้บนโลกใบนี้ คนที่จะให้เขาขอโทษด้วยนั้น นับนิ้วก็ได้
ให้เขาขอโทษไอ้หนุ่มขี้คุยอย่างไป๋ติ้งจวิน นี่มันเกียรติของอีกฝ่ายเลยล่ะ