"บ้านใหม่?"
"น้าสาวกับครอบครัว จะมีเงินซื้อบ้านใหม่ได้ยังไง?"
หลี่หย่วนเต้าได้ฟังที่ไป๋เสี่ยวเสี่ยวพูด คิ้วขมวดน้อย ๆ เกิดความสงสัยในใจ
"เสี่ยวเสี่ยว คุณลุงของหนูเปิดบริษัทมาได้สองปีแล้ว ครึ่งปีหลังยังก้าวหน้าขึ้นอีก หาเงินได้ไม่น้อยนะ"
"ที่เขาทำเป็นกร่างนัก ก็พอเข้าใจได้"
"อีกอย่าง ครอบครัวพวกเขา ก็ยังช่วยเหลือเราอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ?"
ไป๋จงกั๋วเห็นลูกสาวโมโหจนหน้าบึ้ง ก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มขื่น ขณะล้างมือก็นั่งลงที่โต๊ะกินข้าว: "เสี่ยวเสี่ยว อย่าโกรธเลย ไปล้างมือกินน้ำร้อนสักแก้ว นั่งพักเดี๋ยวก่อน รอคุณลุงกับพวกเขามา"
"ไม่ต้องรอก็ได้ เรากินกันก่อน"
หลี่หว่านพูดแซวพร้อมทำตาค้อน: "เธอไม่หิว แต่จะให้หย่วนเต้ากับเสี่ยวเสี่ยวหิวแย่เลยเหรอ!"
"นี่..."
"แบบนี้จะไม่ดีมั้ย?"
ไป๋จงกั๋วเกาหัว ลังเลเอ่ย
เขาเป็นคนซื่อตรงมาตลอด ปฏิบัติกับคนอื่นโดยคำนึงถึงคนอื่นก่อนเสมอ กลัวจะทำให้ใครเสียเปรียบ
ส่วนเรื่องของตัวเอง เขากล้ำกลืนความทุกข์ไว้ในใจ
"จะมีอะไรไม่ดี"
"รีบกินข้าวเถอะ เธอไม่กิน ฉันกับหย่วนเต้าแล้วก็เสี่ยวเสี่ยวกินแล้วนะ"
หลี่หว่านเบะปาก ตักข้าวร้อน ๆ ขึ้นมาเลย
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวฉุดหลี่หย่วนเต้า พูดอย่างโมโห: "พี่หย่วนเต้า เรากินข้าวกันเถอะ ผีที่ไหนจะไปรอพวกมัน! มาบ้านเรา ที่จริงก็แค่...เหมือนที่แม่ว่า แค่มาโชว์เหนือ! ไม่มีที่อวด ก็เอาพวกเราเป็นผู้ชม"
"เฮ้อ งั้นก็กินก่อนละกัน"
ไป๋จงกั๋วถอนหายใจ แล้วก็นั่งลงด้วย พลางคีบกับข้าวให้หลี่หย่วนเต้าทันที: "หย่วนเต้า หนูไปอยู่หลิ่วเจียงตั้งครึ่งปี คงจะเคยตัวได้ยากใช่ไหม? มา หนูต้องคิดถึงกับข้าวฝีมือป้าแน่ ๆ คืนนี้กินเยอะ ๆ นะ!"
"ครับ ขอบคุณอาเขย"
หลี่หย่วนเต้ารู้สึกอบอุ่นในใจ ยิ้มตอบ พลางก็ไม่เกรงใจ ก้มหน้ากินข้าวคำโต
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเห็นดังนั้นก็โวย: "พ่อ! พ่อลำเอียง! คีบกับข้าวให้พี่หย่วนเต้า แต่ไม่คีบให้หนู!"
"ยัยหนูเอ๊ย หนูอยู่บ้านกินทุกวัน ก็ไม่เห็นต้องให้พ่อคีบให้เลยนะ?"
ไป๋จงกั๋วพูดหยอกพลางด่าไปด้วย แล้วก็รีบคีบกับข้าวหลายคำให้ลูกสาวสุดที่รักคนนี้
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวดีใจมาก: "ค่อยสมควรหน่อย"
"หย่วนเต้า อย่าไปสนใจพวกเขา"