หม่าเสี่ยวปี้รู้ในตอนนี้ว่า ตัวเองถูกเหลียงเจิ้นหลอกเล่น!
คนพวกนี้ ยกเว้นเหอเหม่ยอวี้ เกรงว่าคงไม่เคยมองเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่าเลย ยังคงจับเขามาเป็นตัวตลก เล่นสนุกกันต่อไป
เหลียงเจิ้นโยนเงินห้าสิบหยวนมาให้ ให้เขาย่อตัวลงเก็บเหมือนขอทาน นั่นคือการดูถูกเขาอย่างโจ่งแจ้ง!
ดังนั้น โดยปกติแล้วเขาย่อมไม่อยากก้มลงเก็บ!
แต่ในตอนนี้
เมื่อเจอสายตาอันดุดันของถานซ่วย หม่าเสี่ยวปี้ก็กลัวขึ้นมาจริงๆ
เขากลัวจริงๆ ว่าถานซ่วยที่อยู่ตรงหน้าจะลงมือต่อยเขา!
"เวรเอ๊ย งานเลี้ยงรุ่นบ้าบออะไรกัน ต่อไปข้าจะเชื่อก็บ้าแล้ว มีแต่พวกขี้อวดชัดๆ!"
หม่าเสี่ยวปี้คิดในใจอย่างขุ่นเคือง
เขาตัดสินใจว่า หลังจากนี้จะไม่มีวันไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นหรือกินข้าวกับเพื่อนร่วมชั้นบ้าบออะไรพวกนี้อีก
จากนั้นเขาก็เตรียมก้มลง เก็บเงินห้าสิบหยวนที่พื้นขึ้นมา
ในตอนนี้เขาไม่อยากทำให้ถานซ่วยโกรธ อีกฝ่ายเป็นคนไม่เกรงใจใคร กล้าลงมือจริงๆ แล้วซ้อมเขาอย่างแรงแน่ เพื่อไม่ให้เสียเปรียบ เขาคิดว่าทนๆ ไปเถอะ
เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ก็รีบออกไปก่อนเลย ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก!
แต่ยังไม่ทันที่หม่าเสี่ยวปี้จะก้มลง ล้อจักรยานให้เช่าสาธารณะคันหนึ่ง ก็เหยียบทับเงินห้าสิบหยวนที่พื้นแล้ว
หลี่หย่วนเต้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "เงินกระจอกๆ ใบเดียว เก็บไปทำไมกัน! ขอทานสมัยนี้ยังไม่สนใจเงินแค่ไม่กี่สิบหยวนเลย ก็มีแต่พวกขัดสนบางคนน่ะที่เห็นเป็นเรื่องใหญ่!"
สำหรับเหลียงเจิ้นกับถานซ่วยและพวกพวกนี้ หลี่หย่วนเต้าไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย ขี่รถเหยียบเงินพลางเอ่ยถากถางไปด้วย
คำพูดนี้ ทำให้ถานซ่วยกับเหลียงเจิ้นและคนอื่นๆ หน้าถมึงทึง หันมามอง
เมื่อเห็นชัดว่าคนที่มาคือหลี่หย่วนเต้า พวกเขาก็อดตะลึงไม่ได้
เพื่อนร่วมชั้นมัธยม เพิ่งผ่านไปสามปีกว่า แน่นอนว่าจำกันได้ ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
เพียงแต่หลี่หย่วนเต้า อดีตนักเรียนเก่งเรียบร้อย ถึงกับกล้าพูดจาแบบนี้ กระทั่งกล้าเยาะเย้ยใส่ถานซ่วยกับพวก ช่างไม่รู้จักตายเสียเลย!
"พี่เต้า ทำไมนายถึงมาได้ล่ะ?"
หม่าเสี่ยวปี้เห็นหลี่หย่วนเต้า ก็ประหลาดใจยิ่งนัก พูดตะกุกตะกัก
เมื่อกี้เขาเคยชวนหลี่หย่วนเต้ามาด้วยกัน แต่อีกฝ่ายปฏิเสธ
คิดไม่ถึงว่า