หมาเห่า?
หลี่หย่วนเต้าหน้าดำคร่ำเครียด หรี่ตามองแล้วพูดเสียงเย็นว่า “ระวังปากหน่อย! ฉันบอกว่ารถแกมันพังก็คือพัง! ถ้าเป็นฉันจะซื้อรถ คงไม่กล้าเอารถต่ำกว่าล้านมาโชว์! ของไม่ถึงล้าน แกจะมาอวดชาวบ้านทำไม? จักรยานแชร์ในมือฉันนี่ยังแรงกว่ารถออดี้ห่วยๆ ของแกอีก!”
“พี่เต้า… อย่าใจร้อน!”
หม่าเสี่ยวปี้เห็นหลี่หย่วนเต้าเริ่มมีอารมณ์ ก็รีบห้าม
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า “ช่างเถอะ ยังไม่ถึงขั้นให้ฉันต้องใจร้อน เราเข้าไปข้างในกันเถอะ!”
“เดี๋ยวก่อน!”
“แกบอกให้ฉันระวังปากหน่อย?”
“บ้าเอ๊ย แกเบื่อโลกแล้วรึไง!”
เหลียงเจิ้นทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ชี้นิ้วใส่หลี่หย่วนเต้าพลางตะคอก “แกกล้าพูดคำเมื่อกี้ซ้ำอีกทีไหม? แล้วยังบอกว่าจักรยานแชร์ของแกแรงกว่าออดี้ของฉันอีก? ให้ตายสิ งั้นกล้าแข่งกันไหม กล้าพนันกันไหม! ถ้ายังปากดีพล่ามต่อ พ่อจะฆ่าแก!”
“ฉันบอกให้แกระวังปากหน่อย แต่แกกลับจะฆ่าฉัน?”
“น่าสนใจดี”
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบาง ส่ายหน้าอย่างจนใจ
กับตัวตลกอย่างเหลียงเจิ้น พูดตามตรง หลี่หย่วนเต้าไม่อยากสนใจนัก
ถ้าอีกฝ่ายไม่กดหัวหม่าเสี่ยวปี้มาโชว์เหนือ เขาคงไม่พูดจาไม่ดี
“เหล่าเหลียง พี่เต้า พวกคุณใจเย็นๆ เถอะ…”
หม่าเสี่ยวปี้ห้ามอีกครั้ง
เขาไม่ได้ห่วงหลี่หย่วนเต้าหรอก กลัวแต่เหลียงเจิ้นจะตายเอา
“หม่าเสี่ยวปี้ ไอ้โง่ เงียบปากไปเลย!”
“ถ้าแกยังพล่ามอีก พ่อจะเล่นงานแกให้ตาย!”
เหลียงเจิ้นเบิกตาจ้อง ตวาดใส่หม่าเสี่ยวปี้อย่างดุดัน
สีหน้าหม่าเสี่ยวปี้เปลี่ยนไป ฉายแววโกรธจัด
เขากำหมัด สุดท้ายไม่พูดอะไรอีก
ในเมื่อเหลียงเจิ้นจะหาเรื่องตาย ก็ปล่อยไป!
“เสี่ยวปี้ ฉันจัดการเอง”
หลี่หย่วนเต้าตบบ่าหม่าเสี่ยวปี้ แล้วหันไปทางเหลียงเจิ้น ยิ้มเรียบๆ “อย่าพูดขู่แบบนั้นเลย ทำเหมือนแกเคยฆ่าคนจริงๆ!”
พี่เต้า เคยฆ่าคน และฆ่ามาเยอะด้วย!
ด้านข้าง หม่าเสี่ยวปี้พยักหน้าในใจ
เหลียงเจิ้นนี่ แค่ปากเก่งทำเป็นแน่เท่านั้น