คำตวาดของถานซ่วย ทำให้มือของหม่าเสี่ยวปี้ที่ถูกตบออกค้างอยู่อย่างเคอะเขินกลางอากาศ
ใบหน้าค่อนข้างอ้วนของหม่าเสี่ยวปี้ดูซีดขาวสลับแดงอยู่ชั่วขณะ
จากนั้นเขาก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน หัวเราะแห้งๆ ว่า “ขอโทษนะพี่ถาน ผมแค่เผลอตบไหล่ตามนิสัย ผมไม่รู้ว่าเสื้อพี่มันแพงขนาดนั้น!”
ตามหลักแล้ว ด้วยรายได้ของหม่าเสี่ยวปี้ตอนนี้ เขาก็สามารถซื้อเสื้อแบบนี้ได้ และยังซื้อรถดีๆ ได้เหมือนกัน
แต่จะซื้อได้ กับจะต้องฝืนซื้อหรือเปล่า มันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่กี่ปีมานี้ รถขุดที่บ้านก็กู้เงินมา ผ่อนจ่ายเยอะอยู่ทุกเดือน
แถมงานรับเหมาที่พ่อแม่รับมา บางทีก็ขาดทุนไปไม่น้อย พูดกันตามตรงก็ยังไม่มีเงินเก็บมากนัก
เขาจึงตั้งใจว่าจะเลื่อนเรื่องรถออกไปก่อน ส่วนเสื้อผ้าที่ใส่ ก็พยายามซื้อแต่ยี่ห้อธรรมดา
เมื่อเทียบกับถานซ่วยและพวก เขาไม่ว่าจะภูมิหลังครอบครัวหรือเงินในมือตัวเอง ก็ห่างชั้นกันมาก ในใจย่อมไม่มีความมั่นใจมากนัก
เมื่อเจออีกฝ่ายตวาดใส่ไม่เหลือหน้า ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย เขาก็ไม่กล้าเถียง
อีกอย่างถานซ่วยตอนเรียนมัธยมต้นก็เป็นหัวโจกของห้อง และยังเป็นหนึ่งในหัวโจกของโรงเรียน!
เรื่องต่อยตี โดดเรียน ดื่มเหล้า หรือแม้แต่พนัน ไม่ได้ขาดสักอย่าง
แถมฐานะทางบ้านก็ดี ในยุทธภพใต้ดินก็ไปมาได้คล่อง แทบไม่มีใครกล้าหาเรื่อง!
แม้กระทั่งครูยังยอมให้สามส่วน และไม่กล้าล่วงเกินคนพาลอย่างถานซ่วย!
แน่นอนว่านักเรียนที่ค่อนข้างซื่อๆ อย่างหม่าเสี่ยวปี้ยิ่งไม่กล้าหาเรื่องถานซ่วย
แต่หลายปีผ่านไปแล้ว
จู่ๆ หม่าเสี่ยวปี้ก็ได้รับคำเชิญไปกินหม้อไฟ เขาคิดว่าทุกคนคงโตขึ้นแล้ว นิสัยของถานซ่วยตอนนั้นน่าจะเปลี่ยนไปแล้วด้วย เลยตามมา!
แต่ไม่คิดเลย
ถานซ่วยตรงหน้าไม่ให้เกียรติเขาเลย มองเขาเหมือนลูกแพะอ่อน เป็นเหมือนคนไม่รู้จัก ไม่ใส่ใจเลยสักนิด
บางที อีกฝ่ายอาจเชิญเขามาก็แค่อยากให้มีคนเยอะๆ สนุกขึ้น?
หรืออาจแค่ส่งข้อความเชิญมาโดยไม่ตั้งใจ ไม่ได้ใส่ใจเลย?
หม่าเสี่ยวปี้คิดในใจเช่นนี้ แทบอยากจะหันหลังเดินหนีไปเดี๋ยวนี้
แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะทำเช่นนั้น
“เฮ้ๆ ถานเฒ่าน่ะล้อเล่น”