"ที่ข้าเห็นว่าแสร้งทำเป็นรู้ทั้งที่ไม่รู้ คือเจ้าต่างหากกระมัง?"
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลง แล้วหัวเราะเย็น
ฉื่อชงลุกพรวดขึ้น หน้าดำคร่ำเครียด "ไอ้หนู ว่าไงนะ?"
"ท่านทั้งสอง ใจเย็น ๆ ก่อน!"
ตวนมู่ฉิงสีหน้าเอือมระอา ลุกขึ้นห้ามทัพอย่างเร่งด่วน
ฉื่อชงมองตวนมู่ฉิง แล้วกล่าวเสียงเย็น "ประธานตวนมู่ ท่านก็เห็นแล้วนี่ พวกรุ่นหลังสมัยนี้ ต่างก็โอหังกันเหลือเกิน!"
"ท่านผู้เฒ่าฉื่อ คุณชายหลี่เป็นคนหนุ่ม ชินกับการพูดตรง ๆ …"
ตวนมู่ฉิงยิ้มแห้ง เอ่ยปรามไม่หยุด
จางปัวเอ่ยเสียงเย็นขึ้นในตอนนี้ "ตอนนี้ยังไม่รู้แพ้รู้ชนะ พวกเรากลับมารบกันเองก่อน เรื่องนี้แย่มาก! แล้วฉื่อชง ท่านไปถือสากับรุ่นหลังทำไม? ในเมื่อเขาดูไม่ออก ท่านจะโมโหไปทำไมกัน อีกเดี๋ยวก็รู้ผลแล้ว!"
"หึ!"
"เห็นแก่หน้าท่านผู้อาวุโสจางและประธานตวนมู่ ข้าจะไม่ถือสากับเจ้า!"
ฉื่อชงข่มโทสะในใจ แล้วนั่งลงอีกครั้ง
ตวนมู่ฉิงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง หันไปส่งสายตาขอโทษให้หลี่หย่วนเต้า
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าน้อย ๆ สีหน้าแฝงความดูแคลน ขี้เกียจใส่ใจ เขาไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนแก่เดนตายอย่างฉื่อชงเลยสักนิด
ในศาลาทองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
เฉียนหย่ง จางเสียงอวี่ เหอชาง ทั้งสามคน ตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
ในสายตาพวกเขา
หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ฝ่ายที่มีโอกาสพ่ายแพ้สูงมากก็คือต่งเฉวียนเซิง!
ถ้าแพ้จริง ๆ งวดนี้ก็จะเป็นการแพ้สองยกแล้ว!
การประลองครั้งนี้ กำหนดเจ็ดยกตัดสินแพ้ชนะ!
พอแพ้ครบสี่ยก ก็ถือว่าเป็นฝ่ายปราชัย!
ตอนเริ่ม จะตกเป็นรองไม่ได้เด็ดขาด!
"ท่านผู้อาวุโสซ่าง ท่านต่งเขา…สู้แบบนี้ เกรงว่าคงประคองตัวได้ไม่นานนักนะขอรับ!"
เฉียนหย่งเอ่ยด้วยความเป็นกังวลอย่างยิ่ง
ซ่างลี่จวินโบกมือ พลางหัวเราะ "อย่าเพิ่งตื่นตูม ท่านต่งไม่มีทางแพ้! พวกเจ้าดูไปก็พอ!"
"นี่…"
เฉียนหย่งสามคนสบตากัน ยังคงหน้าเครียด
จูหัวหัวเราะเบา "พวกเจ้าก็ฟังที่ท่านผู้อาวุโสซ่างว่าก็แล้วกัน!"
สามคนได้ยินดังนั้น ได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ
และไม่นานนัก สิ่งที่ทำให้เฉียนหย่งกับพวกอีกสองคนประหลาดใจก็คือ จู่โจมหนักหน่วงของต่งเฉวียนเซิงยังไม่หยุดลง ความเร็วก็มิได้ลด ดูเหมือนยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม!