"โอหังนัก!"
"แกมันแค่ครึ่งก้าวสู่อาจารย์ขั้นจงซือ คิดจะประมือกับข้าหรือ?"
จางปัวใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว กัดฟันตะโกนว่า "ถ้าแกยอมแพ้แล้วถอยไปตอนนี้ ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น! ไม่อย่างนั้นอีกเดี๋ยวพอลงมือกันจริง ๆ เกรงว่าแกจะต้องสาหัสกว่าต่งเฉวียนเซิงนั่นอีก! ข้าลงมือเต็มกำลังแล้ว หมัดเท้าไม่มียั้ง หากพลั้งมือทำแกตายขึ้นมา จะไม่ดีเอานะ!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."
ซ่างลี่จวินหัวเราะลั่นอย่างอดไม่อยู่ ส่ายหน้าไม่หยุดพลางว่า "ผู้เฒ่าจางก็คือผู้เฒ่าจาง ฝึกถึงขั้นปรมาจารย์แล้วก็เลยวางท่าสูงส่ง ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาแล้วสินะ! เอาเถอะ งั้นข้าจะตามใจท่าน สู้กับท่านเต็มกำลัง ให้ท่านได้แสดงฝีมือสมใจ!"
"แต่ว่า ท่านเพิ่งประมือกับเฒ่าต่งมา ยังไม่ทันพักหาย ข้าให้ท่านพักสักครู่ก่อน!"
จางปัวหน้าแก่ดูไม่ได้อย่างยิ่ง หัวเราะเย็นว่า "ซ่างลี่จวิน ข้าไม่ต้องพัก! แต่ว่าแกนี่มันโอหังนัก! แกไม่รู้เลยว่าพลังของปรมาจารย์มันน่ากลัวขนาดไหน! ในเมื่อแกอยากลองดี ข้าก็จะสั่งสอนแกสักหน่อย..."
ก่อนหน้านี้
จางปัวก็หวังให้ซ่างลี่จวินไม่ถอยไปจริง ๆ เพราะเขาอยากเอาชนะอีกฝ่าย จะได้ไม่ให้ใครมองว่าเขากลัวซ่างลี่จวินจนต้องหนีไปเมื่อครั้งกระนั้น
เพียงแต่หลังจากเพิ่งประมือกับต่งเฉวียนเซิงแล้ว เขารู้ว่าซ่างลี่จวินก็จัดการยากพอกัน และที่ยิ่งกว่านั้นคือพลังของเจ้านั่นยิ่งน่ากลัวกว่า!
"เฒ่าจางนี่มั่นใจจริงนะ!"
"งั้นก็ เริ่มเลย!"
ตูม!
ซ่างลี่จวินคำรามลั่น กระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรงจนเวทีสะเทือนหวั่นไหวไปทั้งผืน
แล้วเขาก็พุ่งตัวราวกับลูกกระสุน ตรงเข้าใส่จางปัว
ครืนนนน!
ทั้งสองประมือเข้าประหัตถ์กันในพริบตา
บนศาลาชั้นสองทั้งสองฝั่ง ตวนมู่ฉิง เฉียนหย่ง และคนอื่นๆ ต่างมองไปที่สนามประลองด้วยความเครียดจัด
การปะทะครานี้ เรียกได้ว่าเป็นฝ่ายที่มีกำลังสูงสุดลงมือแล้ว
ขอแค่แบ่งแพ้ชนะกันได้ การประลองวันนี้ก็ถือว่าเป็นอันตัดสินกันได้เลย!
หากแพ้ขึ้นมา ความเสียหายก็จะมหาศาล!
ดังนั้นต่อให้เป็นตวนมู่ฉิงหรือเฉียนหย่งและพวก ต่างก็ล้วนมุ่งมั่นจะเอาชนะให้ได้!
ถึงแม้จางปัวจะเป็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ยุทธ แต่ยามนี้เขาก็ลงมืออย่างสุดกำลังเช่นกัน