“ครับ!”
“คุณชายหลี่ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ …”
ถานเยี่ยนเห็นท่าทีเด็ดขาดของจินเส้าป๋ายแล้ว รีบโค้งตัวให้หลี่หย่วนเต้าอย่างซาบซึ้ง
สุดท้ายหันไปพูดกับจินเส้าป๋ายว่า “คุณชายจิน หนูจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง!”
“อืม ทำงานให้ดีล่ะ!”
จินเส้าป๋ายพยักหน้า แล้วมองไปที่หลี่หย่วนเต้า “คุณชายหลี่ ผมช่วยขนของพวกนี้ไปส่งให้ดีไหมครับ ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
เขาตั้งใจจะเอาถุงเสื้อผ้ากระเป๋าทั้งเล็กใหญ่ไปส่งด้วยตัวเอง เพื่อแสดงความจริงใจ และอยากรู้ว่าหลี่หย่วนเต้าพักอยู่ที่ไหน กลับไปเล่าให้พ่อบุญธรรมฟัง จะได้สืบยืนยันง่ายขึ้น
“ไม่ต้อง!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า
จินเส้าป๋ายไม่กล้าพูดมากอีก “ถ้าอย่างนั้นคุณชายหลี่ช่วยทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ จะได้ติดต่อทีหลังเรื่องบริการครบวงจร…”
“พล่ามมากจริง!”
หลี่หย่วนเต้าพูดเย็นชา แล้วถือของทั้งหมดเอง พาไป๋เสี่ยวเสี่ยวออกจากร้าน เดินลงจากตึกยินจั้วอีห้าว
จินเส้าป๋ายไม่กล้าเซ้าซี้ ได้แต่ส่งทั้งสองด้วยความเคารพ จากนั้นสายตาดุดันก็จับจ้องไปที่ไอ้อ้วนเตี้ยกับผู้จัดการเหวิน
ออกจากยินจั้วอีห้าวแล้ว
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย อดถามไม่ได้ว่า “ลูกพี่ลูกน้องหย่วนเต้า บัตรทองคำซูพรีมที่มือคุณน่ะ จริงหรือเปล่า?”
“หนูคนนี้นะ ยังสงสัยฉันอีก?”
“บัตรต้องเป็นของจริงแน่ ไม่งั้นจินเส้าป๋ายจะเปลี่ยนท่าทีขนาดนั้นหรือ”
หลี่หย่วนเต้าพูดยิ้ม ๆ อย่างจนใจ
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวถามต่อ “จินไป่เฉิงเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอปินโจวเรานะคะ คนธรรมดาไม่ได้พบหรอก ลูกพี่ลูกน้องหย่วนเต้าไปทำได้ยังไง?”
“ลืมไปแล้วเหรอ ฝีมือหมอของฉันตอนนี้เก่งมาก”
“ตอนนั้นอยู่หลิวเจียง ฉันบังเอิญเจอจินไป่เฉิง รักษาโรคให้เขา ช่วงนั้นเขาให้เบอร์โทรศัพท์ฉัน ฉันไม่รู้ว่ามันมีบัตรทองคำซูพรีมแถมมาด้วย...”
หลี่หย่วนเต้าพูดกึ่งจริงกึ่งโกหก “ถือว่าบังเอิญฟลุค!”
“ว้าว! เป็นแบบนี้นี่เอง!”
“ลูกพี่ลูกน้องหย่วนเต้า ตอนนี้คุณทั้งเก่งกังฟู ทั้งเก่งหมอ... เป็นผู้ชายเพอร์เฟกต์เลย! เป็นแบบอย่างให้หนุ่มหลงกั๋วทั้งประเทศแน่ ตอนนี้เรียกคุณว่าหนุ่มในฝันยุคใหม่ก็ได้เลย!”