กลืนเสื้อผ้า!
พนักงานสาวอ้วนเตี้ยที่ถูกหักขาข้างหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
เธอน่ะจำได้
เมื่อครู่หลี่หย่วนเต้าพูดถึง ว่าจะให้มันกลืนป้ายยี่ห้อของเสื้อผ้าทั้งหมด
ตอนนั้นเธอไม่เคยใส่ใจ
ไอ้กระจอกปากดี มาเห่าอยู่ตรงนี้ ได้แต่รู้สึกขำ
แต่ตอนนี้พนักงานอ้วนเตี้ยหัวเราะไม่ออกแล้ว
ภูมิหลังและความแข็งแกร่งของหลี่หย่วนเต้า เกินกว่าที่มันจะเข้าใจ!
อีกฝ่ายไม่ใช่พวกชั้นต่ำกระจอกงอกง่อยอะไร แต่เป็นสุดยอดผู้มีอิทธิพล!
การแกล้งเป็นหมูจับเสือแบบนี้ มันสนุกจริง ๆ งั้นเหรอ?
ตอนนี้พนักงานอ้วนเตี้ยอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เสียใจจนไส้แทบขาด แถมยังหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก
"คุณชายหลี่ เรื่องกลืนป้ายยี่ห้อ..."
จินเส้าป๋ายเหลือบมองปฏิกิริยาของพนักงานอ้วนเตี้ยด้านนั้น ก็รู้ทันทีว่าก่อนหน้านี้อีคนนั้นคงล่วงเกินหลี่หย่วนเต้าจนตายด้านไปแล้ว
เขาสูดลมหายใจเย็นเยียบ ดวงตาฉายแววลังเลและต่อสู้อยู่ภายใน
พนักงานอ้วนเตี้ยแม้จะทำเกินกว่าเหตุ รอเดี๋ยวก็ต้องให้มันไสหัวออกไป แต่ตอนนี้มันก็ยังเป็นคนของฝั่งตนอยู่
เขายังติดใจสงสัยเรื่องที่หลี่หย่วนเต้าช่วยชีวิตจินไป่เฉิงพ่อบุญธรรมอยู่บ้าง
แต่บัตรสูงสุดทองของหลี่หย่วนเต้าเป็นของจริง!
ทว่ากลับคิดว่า หลี่หย่วนเต้าจะใช้วิธีสกปรกอะไรมาครอบครองบัตรสูงสุดรึเปล่า
เขาเชื่อหลี่หย่วนเต้าประมาณเจ็ดแปดส่วนแล้ว แต่คิดว่ารอเดี๋ยวต้องขอพิสูจน์กับจินไป่เฉิงพ่อบุญธรรมก่อนถึงจะได้!
เพียงแต่ต่อหน้าหลี่หย่วนเต้า จะโทรไปตรง ๆ ก็ทำไม่ได้ เพราะเท่ากับตบหน้าอีกฝ่าย
หลี่หย่วนเต้าเหลือบมองเขา แสยะยิ้ม: "หากคุณชายจิ๋นลำบากใจ ฉันจัดการเองก็ได้!"
น้ำเสียง เรียบเฉย ทว่าทรงไว้ซึ่งอำนาจไร้ข้อกังขา
จินเส้าป๋ายถอนใจลึก ๆ รู้ว่าหลี่หย่วนเต้าตั้งใจจะสั่งสอนพนักงานอ้วนเตี้ยให้หลาบจำ
หากตนไม่ลงมือเอง ก็จะเป็นการล่วงเกินอีกฝ่ายจริง ๆ!
ไม่ว่าบัตรสูงสุดทองของอีกฝ่ายจะมาได้อย่างไร ตรงหน้าต้องแสดงท่าทีออกไป!
จินเส้าป๋ายถอนหายใจ รีบบอก: "คุณชายหลี่ ไม่ลำบาก! ตอนนี้เป็นพวกเราผิดเอง บริการไม่ทั่วถึง ทำให้คุณชายหลี่ไม่พอใจ งั้นก็ต้องทำให้คุณชายหลี่พอใจถึงที่สุด!"
พูดถึงตรงนี้