“สารภาพรัก?”
“กลับมา?”
เมื่อเผชิญหน้ากับสวี่อี้ เพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นที่เดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็งุนงงไปทั้งตัว ค่อนข้างทำตัวไม่ถูก
แน่นอนว่าไป๋เสี่ยวเสี่ยวประทับใจสวี่อี้อย่างลึกซึ้ง
เพราะเมื่อครั้งที่อยู่โรงเรียนประถมมัธยมอันดับหนึ่งแห่งอำเภอปินโจว สวี่อี้เป็นหนุ่มหล่อรวยมีชื่อเสียง ได้รับความชื่นชมจากเพื่อนหญิงมากมาย
เธอเองก็มีใจเต้นระรัวแบบเด็กสาวต่อสวี่อี้เช่นกัน
แต่มันก็เท่านั้น
อีกฝ่ายรูปหล่อสูงใหญ่ ฐานะดี สำหรับเธอมันไกลเกินเอื้อม
ยิ่งในช่วงมัธยมต้น ด้วยคำสั่งสอนของพ่อแม่ และฐานะครอบครัวธรรมดา เธอยิ่งไม่มีทางทิ้งการเรียนไปแอบรักได้
ดังนั้นสำหรับสวี่อี้ ไป๋เสี่ยวเสี่ยวประทับใจมาก แต่สำหรับเธอแล้วก็ห่างไกล คนละโลก ไม่มีทางมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ
แม้แต่เมื่อสวี่อี้แสดงท่าทีคลุมเครือใส่เธอ เธอก็รีบหลบหนี และค่อยๆ ถอยห่างออกไป
เธอไม่ชอบสวี่อี้ ไม่ใช่แค่เพราะครอบครัวอีกฝ่ายรวยมาก และเป็นคนละชนชั้นกับเธอ
แต่ยิ่งเป็นเพราะสำหรับลูกชายบ้านรวย เธอก็เหินห่างทางจิตใจ
เพราะดูทีวีมามาก เธอมีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อพวกนี้
พวกคุณชายรวย ล้วนสำมะเลเทเมา มีผู้หญิงมากมาย สำหรับไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่คิดอนุรักษ์นิยม เธอไม่ชอบเอามาก ๆ!
แน่นอน
เมื่อครั้งนั้นการแสดงออกต่าง ๆ ของสวี่อี้ เธอก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมองผู้หญิงที่มาจากครอบครัวสามัญชนต่ำต้อยอย่างเธอ หลังจากถอยห่างแล้ว สวี่อี้ก็ไม่ได้มารบกวนหรือตื๊อ พอขึ้นมัธยมสามเข้าช่วงสอบ เธอก็ลืมอีกฝ่ายไปแล้ว
ต่อมาได้ยินว่าสวี่อี้ลาออกไป ไม่เคยเจออีก ค่อย ๆ ลืมเลือนไปโดยสมบูรณ์
ตอนนี้อีกฝ่ายโผล่มาทันใด เธอก็เลยค่อย ๆ นึกขึ้นมาได้
เพียงแต่ความกระตือรือร้นของสวี่อี้ ทำให้เธอไม่คุ้นเลย รีบพูดว่า: “คุณสวี่อี้ คุณจำผิดรึเปล่า?”
“ไม่ผิดหรอก!”
“ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว กะว่าจะไปหาเธอเที่ยวสักวันสองวัน เพื่อนเก่าได้สังสรรค์กัน ไม่นึกว่าจะเจอที่นี่!”
สวี่อี้ยิ้มอย่างสุภาพบุรุษและอ่อนโยน
“เสี่ยวเสี่ยว นี่เพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของลูกเหรอ?”
หลี่หว่านมองอีกฝ่ายนิดหน่อย มองท่าทีของลูกสาว แล้วก็สีหน้าเรียบ ๆ ของหล่อน รีบถามยิ้ม ๆ