คำพูดโอหัง ทำให้ลูกค้าที่เข้าแถวรอซื้อขนมดอกท้อ พากันหลบออกไปโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาล้วนเป็นคนธรรมดา ต่างกลัวจะเดือดร้อนไปด้วย
คนที่กล้าโอหังอวดดีแบบนี้ ที่มาย่อมไม่ธรรมดา!
คนธรรมดาที่มีเหตุผลสักหน่อย ต่างก็รู้ว่าควรทำอย่างไร หลบเลี่ยงภัยเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด
หลายคนถอยออกไปนอกร้าน หลีกทางให้
จากนั้น ชายหนุ่มใส่แว่นดำ หน้าทาแป้งแต่งตัวภูมิฐาน เดินนำบอดี้การ์ดร่างใหญ่หลายคนเข้ามาด้วยท่าเดินไม่สนใจใคร
ลูกค้าบางคนที่ไม่ยอมหลีกทาง และบางคนที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหน้า ต่างแสดงสีหน้าไม่พอใจ
ร้านเถาหยวนเสี่ยวจี้ค้าขายดีมาก ทุกวันมีลูกค้าไม่น้อย โดยเฉพาะวันหยุด ยิ่งคนแน่น
ทุกคนตั้งใจมาต่อแถวเพื่อลิ้มรสขนมดอกท้อที่กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ
เพิ่งเคยเจอคนโอหังก้าวร้าวแบบนี้เป็นครั้งแรก
“ออกไปให้หมด!”
“ข้าจะซื้อขนมดอกท้อ!”
ชายหนุ่มแว่นดำตวาดอีกครั้ง
บางคนมองแล้วรู้สึกขัดใจอย่างมาก
มีไม่กี่คนยิ่งหมดความอดทน เอ่ยปากออกมา
“เพื่อน ทุกคนซื้อของก็ต่อคิวกันอย่างมีมารยาท ช่วยอย่าแซงคิว”
“ซื้อของก็ต้องมาก่อนมาหลัง”
“ช่วยไปต่อแถวด้านหลังด้วย”
บางคนเหลือบมองชายหนุ่มแว่นดำด้วยความรังเกียจ บ่นและเตือนเบาๆ
เสียงดังวุ่นวาย
ทำให้หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามอง พบว่าชายหนุ่มแว่นดำคนนี้เป็นจอมยุทธ์ยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่ง
คนที่ตามหลังมาเป็นบอดี้การ์ดระดับเสวียนจิ่ง
ระดับการฝึกฝนของตัวเขาเองบวกกับบอดี้การ์ดพวกนี้ ก็เห็นได้ว่าเบื้องหลังของเจ้าหมอนี่ไม่ธรรมดา
ไม่แปลกที่พอเข้ามาก็โอหังแบบนี้
และเมื่อเผชิญกับคำพูดท้วงติงของคนพวกนี้ ชายหนุ่มแว่นดำจึงหยุดฝีเท้า
เขากวาดตามองคนพวกนั้น แล้วหัวเราะเยาะ “พวกขยะ เจ้าพวกนี้ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง? ข้าบอกให้พวกแกไสหัวไปให้หมด นี่ไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่ง!”
คำพูดโอหัง
ทำให้หลายคนไม่พอใจสุดขีด
“นายเป็นแบบนี้ได้ยังไง พวกเราไม่ได้ขวางนายซื้อของนะ แถมยังไล่พวกเราออกไปอีก?”
“ใช่เลย หมอนี่สติไม่ดีหรือไง?”
“อย่าไปสนใจเขาเลย ไม่รู้ว่าเป็นคุณชายตระกูลไหน ทำเป็นว่าทุกคนต้องตามใจเขา”