ทุ่มเงิน ให้ผู้หญิงยอมอ้าปาก?
คิ้วเรียวของจีหงเหยียนขมวดขึ้น แววตาฉายแววสังหาร
คำพูดของไอ้ซ่งเฟยตรงหน้านี้ ทุกถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยการดูถูกและหยามเกียรติผู้หญิง
ราวกับว่าผู้หญิงทุกคนในสายตามันเป็นแค่เครื่องมือ แค่สิ่งของที่ซื้อขายได้ เพียงแค่โปรยเงินก็คว้ามาได้!
จีหงเหยียนโกรธจัด ดวงตาฉายแววสังหาร
หลี่หย่วนเต้าก็มีแววตาเย็นชาเช่นกัน เอ่ยอย่างเหยียดหยามว่า "ความคิดนายมันตื้นเขินเกินไป มีแต่เงิน แต่ไม่มีแก่นสารหรือการอบรมบ่มเพาะเลย ต่างอะไรกับพวกเศรษฐีใหม่บ้านนอก? จริง ๆ แล้วนะ ไม่ใช่ทุกคนจะรักเงิน! อย่างน้อย ๆ หงเหยียนก็ไม่ใช่?"
"หงเหยียน?"
"ชื่อเพราะดีนะ! คนก็สวย ชื่อก็เพราะ!"
ซ่งเฟยไม่สนใจคำเหยียดหยามของหลี่หย่วนเต้าเลยแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องอยู่ที่จีหงเหยียน น้ำลายแทบจะหยดออกมา "แม่สาวน้อย คุณทำให้ผมนี่ใจเต้นเลย! คงจะนุ่มหอมน่าดูถ้าได้กอด! ผมแทบรอไม่ไหวแล้ว!"
จีหงเหยียนระงับโทสะในใจไว้ เอ่ยเย็นชาว่า "ฉันไม่สนใจเงิน นายไสหัวไปได้!"
"หืม... ใจแข็งดี!"
"ผมยิ่งชอบใหญ่!"
ซ่งเฟยไม่โกรธ กลับหัวเราะ ทำหน้าด้านเอ่ยว่า "แต่แม่สาวน้อยไม่รักเงินก็ไม่เป็นไร ผมยังมีหมัดที่ใหญ่กว่ากะทะอีก! ผู้หญิงไม่รักเงิน ผมก็จะใช้หมัดทุบให้กลัว ตีให้สั่น สยบให้คุกเข่า ปรนนิบัติรับใช้ผม!"
"ตระกูลดี พื้นเพแข็งแกร่ง เกิดมาสูงส่ง ดูออกเลยว่าแกน่ะไม่รู้จักคำว่าตาย!"
หลี่หย่วนเต้ากลอกตาไปมา หัวเราะเย็น
ซ่งเฟยหันมามอง แสยะยิ้ม "ดูออกนะว่าแม่สาวสวยคนนี้ไม่กลัวผม แต่ถ้าผมต่อยหน้าหมอนี่ให้เละเป็นตีนหมา บางทีเธออาจจะตามผมไป ผู้หญิงนี่นะ มันก็รักคนที่แกร่งกว่า!"
"แต่ว่านะ เจ้าหมานี่ รีบคุกเข่าคลานออกไปซะ ผมจะให้โอกาสไสหัวไป!"
หลี่หย่วนเต้าหาวหวอด "ฉันว่านายไสหัวไปตอนนี้ดีกว่า อย่าให้ชีวิตน้อย ๆ ต้องมาหายไปซะ!"
"เชี่ย!"
"แม่ง นายหาเรื่องตายชัด ๆ!"
"ยังกล้ามาอวดดีกับคุณชายอีก!"
ในที่สุดซ่งเฟยก็เดือด หันไปตะโกนใส่ลูกน้อง "เข้ามาเลย! หักขามันแล้วลากคลานออกไป!"
"แม่สาวน้อย เธอก็รอดูหน้าเด็กน้อยของเธอคลานเป็นหมาออกไปนะ! พอถึงตอนนั้น เธอเองก็จะยอมตามผมมาเอง!"