"จริงเหรอ!"
"จริงด้วย!"
"ฮิระโนะ เส้นลมปราณของเจ้าฟื้นแล้ว! เจ้ากลับไปฝึกฝนวรยุทธ์ต่อได้แล้ว!"
โทคุงาวะ ฮิเดโยชิสัมผัสได้ถึงระดับการฝึกฝนที่พลุ่งพล่านในร่างของโทคุงาวะฮิราโนะ พยักหน้าติด ๆ กัน ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลอาบหน้า
ตลอดหลายปีที่โทคุงาวะฮิราโนะถูกทำลายความสามารถ ตระกูลโทกูงาวะทั้งบนล่างตกอยู่ในความเงียบงัน ราวกับตระกูลไร้อนาคต
สุดท้ายแล้ว ในหมู่คนรุ่นหลังทั้งหมดของตระกูล อัจฉริยะที่แข็งแกร่งพอจะแบกรับภาระใหญ่ได้นั้นมีเพียงหยิบมือ
ส่วนคนรุ่นหลังคนอื่น ๆ เมื่อเทียบกับโทคุงาวะฮิราโนะแล้ว พรสวรรค์ห่างชั้นกันมากเกินไป เกรงว่าคงยากจะรับภาระใหญ่ได้!
ดังนั้นหลายปีมานี้ สำหรับโทคุงาวะ ฮิเดโยชิแล้ว โทคุงาวะฮิราโนะก็คือหนามที่ฝังอยู่ในใจ ไม่อาจปลดปล่อยได้
ตอนนี้เห็นโทคุงาวะฮิราโนะฟื้นฟูเส้นลมปราณแล้ว เขาสุดจะเก็บกั้นความตื่นเต้น น้ำตาไหลรินออกมาไม่หยุด
"ท่านปู่ ข้าหายดีแล้วจริงหรือ?"
"ข้า... ข้าจะลองอีกที!"
ตอนนี้โทคุงาวะฮิราโนะยังคงหวาดกลัวอยู่บ้าง กลัวว่าทุกอย่างเป็นภาพลวงตา กลัวว่าเป็นความฝัน
เขารัววิชายุทธ์ออกไปอีกหลายกระบวน พร้อมกับฟาดใส่ต้นไม้ในสวนอย่างแรง
ความเจ็บทำให้เขาตื่นตัว ยืนยันว่าทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน เป็นเรื่องจริง
การฝึกฝนต่อเนื่องทำให้พลังภายในในร่างพลุ่งพล่านขึ้นอีก ทำให้เขามั่นใจมากกว่าเดิม
"ท่านอาวุโส สำหรับฮิระโนะแล้ว นี่คือบุญคุณที่ให้ชีวิตใหม่"
"ฮิระโนะขอบพระคุณอย่างต่ำต้อย!"
โทคุงาวะฮิราโนะก้มกราบลงกับพื้น กระแทกศีรษะลงพื้นอย่างแรง ตะโกนด้วยความซาบซึ้งสุดขีด
โทคุงาวะ ฮิเดโยชิที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบคุกเข่าลง: "ท่านอาวุโส ท่านคือผู้มีพระคุณยิ่งใหญ่ของตระกูลโทกูงาวะ!"
"หึ!"
"ต่อไปก็ตั้งใจทำงานให้ข้าก็พอ!"
"แล้วก็ อย่าให้ใครมารบกวนข้าให้มากที่สุด!"
"ไปละ!"
หลี่หย่วนเต้าเหลือบมองปู่หลานคู่นั้น พูดอย่างเย็นชา
จากนั้นก็พาจีหงเหยียนกับมิยาซากิ ทัตสึอิ ทะยานขึ้นฟ้าไป หายลับไปในยามราตรีอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตา
ทั้งสามคนก็มาถึงเหนือชั้นเมฆบนท้องฟ้าเหนือแคว้นเฮอัน
แม้จีหงเหยียนจะไม่ใช่คนอ่อนแอ สามารถทะยานบินได้แล้ว แต่จะให้บินขึ้นไปบนฟ้าอันไร้ขอบเขตเช่นนี้ นางทำไม่ได้