"ตาเฒ่าหวังหมิน ขอบคุณทุกท่านที่มาเที่ยวหมู่บ้านชวนซานนะขอรับ!"
"พวกท่านคือผู้มีพระคุณของชาวบ้านอย่างพวกเราขอรับ!"
"ณ ที่นี้ ขอแสดงความขอบคุณทุกท่านขอรับ!"
ผู้ใหญ่บ้านหวังหมินรับไมโครโฟนจากมือเจ้าหน้าที่ เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า จนริ้วรอยบนใบหน้าแทบจะพันกันเป็นปม "ต่อไปเป็นรายการกองไฟยามค่ำ ขอให้ทุกท่านสนุกสนานขอรับ!"
สิ้นคำพูด
นักท่องเที่ยวที่อยู่ในงานต่างพากันปรบมือตอบรับ
ผู้ใหญ่บ้านหวังหมินโบกมือยิ้ม ๆ แล้วเดินมาทางจี้หราน
จี้หรานเดินไปอยู่ข้าง ๆ หลี่หย่วนเต้า ยืนรวมกับเลิ่งเสี่ยวซีแล้ว
"คุณจี้ มาแล้วหรือขอรับ!"
หวังหมินพูดกับจี้หรานอย่างนอบน้อม
จี้หรานพยักหน้า "อืม ผู้ใหญ่บ้านทำได้ดี! ทำแบบนี้ต่อไป เขตท่องเที่ยวของเราก็จะได้ขยายเพิ่มอีก! หมู่บ้านชวนซานของพวกคุณก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ!"
"ก็เพราะคุณจี้และพวกมีทุนสนับสนุนมหาศาลน่ะขอรับ!"
"ไม่อย่างนั้นเขตท่องเที่ยวปราสาทผีสิงหมู่บ้านชวนซานของเรา ก็คงไม่ประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้!"
ผู้ใหญ่บ้านหวังหมินเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
หลี่หย่วนเต้าที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองการแสดงของทั้งสอง ในใจยิ่งเย็นชากว่าเดิม
ถ้าไม่ใช่ยังไม่แน่ใจว่ามีผู้ฝึกตนสายภูตตนอื่นอยู่หรือไม่ เขาคงเปิดฉากเข่นฆ่าไปนานแล้ว
"จริงสิ!"
"นี่คือเพื่อนที่ฉันเพิ่งรู้จัก"
"เมื่อกี้พวกเขาติดอยู่ในกับดักรอบหมู่บ้าน ออกมาแทบไม่ทัน"
จี้หรานชี้ไปทางจูเก่อเสี่ยวเซี่ยกับอวี๋เสวียนจี พลางพูดว่า "ต่อไปกับดักและกลไกป้องกันสัตว์ร้ายพวกนี้ ควรทำไว้ให้มิดชิด หรือไม่ก็มีป้ายเตือนไว้บ้าง ไม่งั้นถ้ามีคนเข้าไปผิดพลาดอีก แล้วเกิดอันตรายขึ้นมาจริง ๆ จะยุ่งเอานะ"
"อ้าว!"
"มีคนเข้าไปติดกับดักสัตว์ร้ายที่พวกเราวางไว้รึขอรับ?"
"ตาบอดเฒ่าประมาทไปเองขอรับ เกือบจะเกิดเรื่องใหญ่!"
ผู้ใหญ่บ้านหวังหมินทำหน้าแตกตื่น จากนั้นก็กล่าวขอโทษจูเก่อเสี่ยวเซี่ยกับอวี๋เสวียนจีไม่หยุด
ทว่าในดวงตาขุ่นมัวของเขา กลับแฝงแววดุดัน
เป็นพวกเธอ!
เมื่อครู่ที่หนีออกมาจากลานเลี้ยงสุนัขของนายท่าน ก็คือพวกเธอนี่เอง!
พวกเธอต้องมีฝีมืออยู่บ้างแน่ ๆ!
ปล่อยให้พวกนางหนีไปไม่ได้นะ!