ต่อให้จะเย็นชาแค่ไหน สุดท้ายผู้หญิงก็คือผู้หญิง!
ในบางครั้ง เมื่อจำต้องก้มศีรษะที่เย็นชาและทะนงตนลง ก็ต้องยอมก้มอย่างว่าง่าย!
หากได้เจอชายที่ถูกใจ หรือชายที่เอาชนะนางได้ ผู้หญิงเอ๋ย จะไม่คุกเข่า ไม่ก้มหัว รออะไรอยู่?
หลี่หย่วนเต้าไม่อาจทำให้จี้หรานยอมศิโรราบทางจิตใจและความรู้สึก ก็ทำได้เพียงใช้วิธีทางกายภาพบังคับให้นางก้มหัว!
"ตดเหม็น ชื่อนี่เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก!"
"แน่นอน รอเจ้ากลับไปตระกูลจี้เมื่อไหร่ ก็กลับไปใช้ชื่อจี้หรานตามเดิม"
หลี่หย่วนเต้าพูดอย่างเหยียดหยาม "ต่อหน้าข้า เจ้าก็เป็นแค่ตดเหม็น!"
"นายท่าน ข้าทราบแล้ว!"
จี้หรานก้มคำนับอีกครั้งอย่างนอบน้อม
ด้านข้าง
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยและอวี๋เสวียนจีที่เห็นกับตาว่าหลี่หย่วนเต้าหลอมจี้หรานเป็นหุ่นเชิด ต่างตกตะลึงอ้าปากค้าง ยืนนิ่งอยู่กับที่
ก่อนหน้านี้
ตอนหลี่หย่วนเต้าหลอมจี้หราน พวกนางจ้องมองตาไม่กะพริบ ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง!
จี้หรานคือผู้ฝึกตนสายอสูรที่โหดเหี้ยม ร่างจริงก็ชวนขนพองสยองเกล้า พวกนางยังหวาดผวาไม่หาย
ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางยังเห็นหลี่หย่วนเต้าถอดเสื้อผ้าจี้หรานออกหมด แล้วจัดการกับร่างนางราวกับเป็นของเล่น
ระหว่างนั้นยังถอดศีรษะนางออกราวกับผ่าชันสูตรศพ
แม้แต่อวี๋เสวียนจีที่จิตใจแข็งแกร่งกว่า ก็แทบจะอ้วกออกมา!
ภาพสยดสยองมากมายทำให้สองสาวเงียบงันไปพักหนึ่ง
ในตอนนี้
เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าคุยกับจี้หราน ทั้งคู่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"พี่ต้าเหว่ย นาง...ตอนนี้นางยังเป็นผู้ฝึกตนสายอสูรอยู่หรือไม่?"
"จู่ ๆ จะกลับกลายเป็นร่างน่ากลัวนั่นอีกไหม"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยถามด้วยท่าทางหวาดผวา
อวี๋เสวียนจีส่ายหน้า "นางกลายเป็นหุ่นเชิด ไม่ใช่คนมีชีวิตแล้ว! แต่จากที่เห็น ก็ดูเหมือนยังมีชีวิต ต่างจากหุ่นเชิดจักรกลในตำนานอยู่นิดหน่อย..."
"วิญญาณของนางหายไปแล้ว!"
"ไม่อาจนับว่าเป็นคนปกติ"
"แต่นางยังมีชีวิต ยังคงมีความทรงจำก่อนตาย รวมถึงความคิดและความรู้ความเข้าใจบางอย่างก่อนตาย"