จางจื่อเจียนเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็ก ๆ หลี่หย่วนเต้าหมดอารมณ์จะลงมือด้วยซ้ำ
ไหนจะก่อนหน้านี้ที่เขาพูดว่าจะไม่ลงมือฆ่าอีกฝ่าย!
หลี่หย่วนเต้าเองก็เชื่อเรื่องเวรกรรมอยู่บ้าง!
อีกอย่าง ค้นวิญญาณเมื่อครู่แค่ครึ่งนาที อย่าว่าแต่เวลาสั้นเลย แต่สำหรับจางจื่อเจียนแล้ว มันราวกับผ่านไปเป็นร้อยปี ถูกทรมานสารพัดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่!
ตอนนี้เขาได้ยินคำพูดของหลี่หย่วนเต้า
เขาพยายามลืมตาขึ้น พึมพำ: "ฆ่าฉัน ฆ่าฉันที..."
จางจื่อเจียนกลัวจนสิ้นแล้ว!
ถึงเขาจะอยากมีชีวิต!
แต่ความเจ็บปวดจากค้นวิญญาณเมื่อครู่นี้ มันเป็นการทรมานที่ไร้มนุษยธรรม ผู้ใดยังเป็นปกติ ย่อมไม่คิดจะทนรับและลอง!
เขาไม่รู้ว่าหลี่หย่วนเต้าใช้วิธีใด ทว่าตอนนี้ขวัญหนีดีฝ่อ หวาดกลัวเหลือประมาณ ได้แต่ขอตายเท่านั้น!
เขากลัวจะถูกหลี่หย่วนเต้าทรมานต่อไป!
"คุณชายหลี่ ผมจัดการเดี๋ยวนี้!"
อาเป้าก็ตรงไปตรงมา หยิบสัจธรรมบนพื้นขึ้น ลุกพรวดเข้ามา คว้าคอเสื้อจางจื่อเจียน ตวาด: "ไอ้ทรยศเวร คราวนี้พ่อคนนี้จะเชือดแกด้วยมือ ทำความสะอาดสำนัก!"
"ฮะฮะ..."
"ฆ่าฉัน..."
จางจื่อเจียนหัวเราะประหลาด น้ำเสียงสั่นเครือ
ปัง!
อาเป้าหมดอารมณ์ตั้งแต่แรกแล้ว ยกยิงเปรี้ยงเข้าให้
"แกไสหัวไปได้แล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าปรายตามองอาเป้า เอ่ยเย็น
อาเป้าเก็บสัจธรรม หันกลับมา คำนับหลี่หย่วนเต้า: "ครานี้ต้องขอบคุณผู้อาวุโสยิ่ง มิฉะนั้นข้าไม่รู้ว่าเสี่ยวหัวหน้าจะเจออันตรายเช่นไร!"
"ก็แค่บังเอิญ!"
"มาตั้งใจช่วยพวกแก?"
"ข้าไม่ว่างถึงขั้นนั้น!"
หลี่หย่วนเต้าสะบัดมือส่ายหน้า
อาเป้ารีบกล่าวอีก: "ผู้อาวุโส ท่านช่วยสมาคมเถาฮวาไว้ครั้งใหญ่ และเสี่ยวหัวหน้าอยากพบท่านนัก ท่านโปรดย้ายกร่างมา..."
"ไม่พบ!"
"แกไสหัวไปได้ อย่ารอให้ข้าหมดความอดทน!"
หลี่หย่วนเต้าสีหน้ามืดลง กล่าวเย็น