หลี่หย่วนเต้ากลับมายังหมู่บ้านบ้านอันหยา
ตอนนี้ก็ใกล้ห้าทุ่มกว่าแล้ว
มาถึงหน้าหมู่บ้าน
ร่างสูงเพรียวในชุดแดงยืนงดงามอยู่บนยอดไม้ริมกำแพงหมู่บ้าน ต้านลมหนาวกลางเหมันต์ ราวกับรูปปั้นสีแดง ไม่ขยับเขยื้อน มองไปยังแดนไกล
เมื่อหลี่หย่วนเต้าปรากฏตัว นางก็โผบินลงมาอย่างไร้สุ้มเสียง คารวะ “นายท่าน!”
“มาได้ทันเวลาดี!”
เห็นจีหงเหยียน หลี่หย่วนเต้าถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ยิ้มพลางว่า “ไม่ต้องเรียกข้านายท่านแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าคุณชายหลี่เถอะ!”
“ค่ะ คุณชายหลี่!”
จีหงเหยียนตอบอย่างแข็งทื่อ
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้ายิ้มๆ “ไป เราเข้าบ้านกัน ไปฉลองปีใหม่กับอากู๋พวกข้า!”
หลังจากเห็นพ่อลูกหวงเหิงกับหวงเจียอวิ๋นถูกจางจื่อเจียนจับตัวไป หลี่หย่วนเต้าเพื่อความปลอดภัยจึงตัดสินใจให้จีหงเหยียนมาชั่วคราว
แม้จะทัวป๋ออิ๋งอยู่ไม่ไกล น้อยคนนักจะทำร้ายอากู๋พวกเขาได้
แต่เมื่อได้เห็นการแก้แค้นแบบบ้าคลั่งของจางจื่อเจียน หลี่หย่วนเต้าก็ไม่กล้าประมาท
เหมือนตอนที่เขาเพิ่งกลับมาใหม่ๆ ทัวป๋ออิ๋งเกิดจากไปครู่เดียว ก็มีคนมาหาเรื่องถึงบ้าน?
อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ให้จีหงเหยียนอยู่ข้างอากู๋ก็ดี อีกทั้งนางเป็นสาวงามเลิศล้ำ ก็คงไม่มีอะไรไม่สะดวก
ตอนที่หลี่หย่วนเต้าไปช่วยคน หลี่หว่าน ไป๋เสี่ยวเสี่ยว และครอบครัวไป๋จงกั๋วกลับมาถึงบ้าน ก็เฝ้ารออย่างกระวนกระวาย
แม้รู้ว่ามีทัวป๋ออิ๋งผู้ยิ่งใหญ่ช่วยเหลือ แต่ทั้งสามก็ยังกังวลยิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
“หย่วนเต้าจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลี่หว่านมองนาฬิกาแขวนผนัง อดไม่ได้ที่จะเอ่ย
ไป๋จงกั๋วเงียบมาตลอด ผ่านไปนานจึงเปรยว่า “เสี่ยวเสี่ยว จะโทรหา…”
“หนูโทรแล้ว เมื่อกี้ติดต่อไม่ได้เลย ตอนนี้หนูลองอีกที…”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวกำมือถือไว้แน่น ได้ยินพ่อพูดก็รีบจะกดโทรหาหลี่หย่วนเต้า
แต่ตอนนั้นเอง
เสียงกริ่งประตูดัง
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวรีบวิ่งไป เธอมองผ่านช่องตาแมวอย่างระมัดระวัง เห็นเป็นหลี่หย่วนเต้า ก็ดีใจสุดขีด “พี่หย่วนเต้ามาแล้ว พี่หย่วนเต้ากลับมาแล้ว!”
เธอเปิดประตูอย่างรีบร้อน