จางจื่อเจียน!
พี่ชายของจางจื่อเฉียง?
ที่แท้ก็อย่างนี้!
ตัดหญ้าไม่ถอนรากถอนโคน ที่แท้พวกมันมาแก้แค้น!
หลี่หย่วนเต้าฟังคำพูดของอีกฝ่าย ในใจพลันกระจ่าง
อีกอย่างไอ้หมอนี่ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว แฝงความบ้าคลั่งเหลือเกิน
จับตัวหวงเหิงกับหวงเจียอวิ๋นไว้ ตอนนี้คงทรมานพวกเขาจนแทบบ้าแล้ว!
"น้องชายแก ข้าคนนี้ฟันจริง!"
"แกหาเจอคนถูกแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าเดินไปอีกด้าน เกรงว่าป้าหลี่หว่านกับพวกจะได้ยิน จากนั้นค่อยพูดกับจางจื่อเจียนว่า "บอกมาเลยว่าตอนนี้แกอยู่ไหน ข้าคนนี้จะไปเดี๋ยวนี้!"
"รีบมาช่วยคนงั้นเหรอ?"
"ฮ่าๆ...ข้าคนนี้รู้ว่าแกฝีมือดี!"
"แต่อย่าเพิ่งรีบ!ข้าคนนี้ยังเล่นไม่สะใจ!"
"ตอนนั้นแกฟันน้องชายข้าคนนี้ แกบอกจะเล่นกันให้ถึงที่สุด งั้นข้าคนนี้ขอเล่นกับแกต่อแล้วกัน!"
จางจื่อเจียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันหัวเราะเย็น "ก่อนบอกว่าเราอยู่ไหน เราเปิดวิดีโอคอลคุยกันหน่อยดีกว่า?"
พูดจบ
เขาก็เปลี่ยนเป็นโหมดวิดีโอคอลทันที
หลี่หย่วนเต้าลดเสียงลง พลางหันหลังกลับไป
ในวิดีโอ ภาพตรงไปที่หวงเหิงพอดี
ตอนนี้ชายร่างซูบผอมแต่เดิม ถูกมัดติดเก้าอี้ เต็มศีรษะเต็มหน้าไปด้วยเลือด ตัวเป็นรอยช้ำเขียวม่วง
ปากเขาร้องโหยหวน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด
ด้านข้างเห็นร่างครึ่งหนึ่งของหวงเจียอวิ๋นรางๆ หล่อนร้องไห้ไม่หยุด "พ่อ พ่อ...ปล่อยพ่อฉันนะ!"
"ไม่..."
"ปล่อยลูกสาวฉัน ทุกอย่างมุ่งมาที่ฉัน!"
หวงเหิงแม้จะเจ็บปวดสุดขีด หวาดกลัวอย่างยิ่ง แต่เพื่อลูกสาว เขายังคงแสดงความเป็นลูกผู้ชายออกมา
"ฮิๆ...ไอ้หนู เห็นไหม!"
ตอนนี้ จางจื่อเจียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เผยใบหน้าถมึงทึงที่คล้ายจางจื่อเฉียงอยู่เจ็ดแปดส่วน แล้วพูดอย่างดุร้ายว่า "ตอนนี้ข้าคนนี้จะให้แกฟังเสียงร้องของไอ้นี่! อยากช่วยคนใช่ไหม? แต่อย่าเพิ่งรีบ! มามะ...ดูดีๆ!"
"ทุบกระดูกหัวเข่าของมัน!"
พูดจบ จางจื่อเจียนก็เล็งโทรศัพท์ไปที่หัวเข่าของหวงเหิง
ด้านข้างมีลูกน้องถือค้อน ทุบลงบนกระดูกหัวเข่าของหวงเหิงอย่างแรง
เคร้ง!
กระดูกหัวเข่าทั้งสองข้างแตกทันที หวงเหิงเจ็บจนเกือบสลบไป