ก่อนหน้านี้ถูกหลี่หย่วนเต้าตบกระเด็น
เฉิงเฟยหลงก็ดูออกแล้วว่าหนุ่มตรงหน้าเองก็มีวิชาติดตัว!
เพียงแต่ในสายตาเขา ตัวเองก็แค่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว!
เขาเองก็เคยฝึกยุทธ และมีระดับเน่ยจิ้นขั้นสูงสุด!
เขาไม่เชื่อในแค่อำเภอปินโจวเล็ก ๆ นี้ จะมีใครพรสวรรค์เหนือกว่าเขา!
ในฐานะคุณชายของนายอำเภอ ทั้งภูมิหลังและฐานะก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบได้ บวกกับเขามีพรสวรรค์ด้านยุทธอยู่บ้าง แถมยังได้เชิญรุ่นพี่ยุทธที่แข็งแกร่งมาถ่ายทอดวิชาให้ ตัวเขาเองก็เก่งมากแล้ว!
"ให้ฉันคุกเข่า แล้วจะไว้ชีวิตหมา ๆ ของฉันน่ะเหรอ?"
"ดีนักเชียวนะ!"
หลี่หย่วนเต้าก้าวเดินเข้าไป เอ่ยเสียงเรียบ ๆ
เฉิงเฟยหลงเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส หัวเราะเย็น "ก็แน่นอนสิ! แกคุกเข่าโขกศีรษะดี ๆ ไม่ใช่แค่จะไว้ชีวิตหมา ๆ ของแกนะ! ต่อไปแกยังได้เป็นหมาของข้า นี่เป็นสิ่งที่คนมากมายต่อคิวขอแล้วยังไม่ได้เลย!"
"ได้เลย ๆ ……"
หลี่หย่วนเต้าพูดตอบยิ้ม ๆ
เฉิงเฟยหลงยิ้มกว้างขึ้นอีก วางขาข้างหนึ่งลงบนโต๊ะ สั่งเย็น "คุกเข่าซะดี ๆ!"
แต่หลี่หย่วนเต้าเดินมาถึง ยกมือขึ้นบีบคออีกฝ่ายไว้ทันที จากนั้นมืออีกข้างก็ฟาดออกไปอย่างแรง
"ผัวะ ๆ ๆ ๆ ……"
เสียงตบดังก้องไปทั่วห้องส่วนตัวในพริบตา
ฝ่ามือของหลี่หย่วนเต้ากลายเป็นมือไร้เงา ตบต่อเนื่องไม่หยุด
ใบหน้าของเฉิงเฟยหลงส่ายไปมา ไม่นานก็บวมยิ่งกว่าหัวหมูเสียอีก ถึงขั้นผิดรูป ขนาดพ่อแม่มาเองก็คงจำไม่ได้
"เวร!"
เฉิงเฟยหลงพ่นคำออกมาคำหนึ่ง อยากจะตวาดด่า
แต่ไม่นานก็ถูกฝ่ามือของหลี่หย่วนเต้าตบกลบเสียจนเงียบ
เมื่อฟันในปากเฉิงเฟยหลงหลุดกระเด็นออกมาหมด มุมปากฉีกขาด หลี่หย่วนเต้าถึงได้หยุดมือในที่สุด แล้วทิ้งตัวเฉิงเฟยหลงลงกับพื้น
"อืออือ……"
เฉิงเฟยหลงกองกับพื้น ปากส่งเสียงอ้อแอ้ไม่ชัด
เขาอยากพูด อยากตะโกนด่า แต่เจ็บเกินกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ ฟันหายไปเกินครึ่ง มุมปากฉีกขาด เจ็บปวดรวดร้าวถึงทรวง
ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นจ้องหลี่หย่วนเต้าด้วยแววตาเดือดดาล
จินเส้าไป๋ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้าง ตกตะลึงสุดขีด
เขารู้ว่าหลี่หย่วนเต้าเก่งกาจแน่นอน และก็เด็ดขาดมาก แต่นึกไม่ถึงว่าจะดุเดือดโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้