"ว่าไงนะ!"
"ไอ้เด็กบ้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ แกนี่มันรนหาที่ตายจริง ๆ!"
"ไอ้คนไม่ดูตาม้าตาเรือ คิดว่าตัวเองแน่นักใช่ไหม เดี๋ยวข้าจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ!"
พวกหวงต๋าสามคนได้ยินคำพูดเหยียดหยามของหลี่หย่วนเต้า ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที
แต่ตอนนั้นเอง
ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างประตูเหล็ก ชี้ไปที่รอยบุ๋มใหญ่ที่ปรากฏบนประตู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความตกใจ: "สาม... ท่านอาจารย์ ดูนั่นสิ... ตรงนั้น... ประตูเหล็กโดนตีจนบุ๋มเข้าไปแล้ว!"
"ฟู่..."
"รอยนั่นมันเป็นรอยฝ่ามือชัด ๆ เลยนะ! ทำได้ไงกัน?"
"หรือว่าเสียงและความเคลื่อนไหวเมื่อกี้ เป็นเพราะฝ่ามือนี้?"
นักรบยุทธจากประตูเหล็กที่ตามมาสิบกว่าคน พากันก้มมอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แววตาเปี่ยมไปด้วยความเหลือเชื่อ
พวกเขารู้ดีว่าประตูเหล็กที่เป็นทางเข้าออกแห่งเดียวของสำนักนี้ มีพลังป้องกันแกร่งแค่ไหน
ต่อให้เป็นจอมยุทธ์อู่หวังเต็มแรง ก็ยังได้แค่นี้ กว่าจะทิ้งรอยฝ่ามือแบบนี้ไว้ได้ กว่าจะทำให้เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตได้ขนาดนี้
หรือว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะเป็นจอมยุทธ์อู่หวัง?
ล้อเล่นหรือเปล่า!
จอมยุทธ์อู่หวังที่อายุยังน้อยขนาดนี้ มันปีศาจอะไรกัน!
มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ เป็นไปไม่ได้หรอก!
ตอนนี้สายตาของหวงต๋าทั้งสามก็อดไม่ได้ที่จะจับจ้องไปที่รอยบุ๋มบนประตูเหล็ก
ตรงนั้นมีรอยฝ่ามือชัดเจนอยู่จริง ๆ
"ฮู..."
ทั้งสามสูดหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว
จากนั้นสายตาที่ไม่น่าเชื่อของพวกเขาก็จับไปที่หลี่หย่วนเต้า
พลังป้องกันอันน่ากลัวของประตูเหล็กนั่น ต่อให้เป็นจอมยุทธ์อู่หวังก็ทำได้แค่ทิ้งรอยฝ่ามือแบบนี้ไว้เท่านั้น
แล้วไอ้หมอนี่จะเป็นจอมยุทธ์อู่หวังได้ไง!
หวงต๋าจ้องหลี่หย่วนเต้าเขม็ง แล้วพูดเย็นชาว่า: "แกใช้วิธีอะไรรึเปล่า ถึงได้ทิ้งรอยฝ่ามือไว้ได้น่ะ? ตั้งใจเอามาขู่พวกข้าหรือ?"
ส่วนเซียวหลีขุยกับผู่เถียนกงอีกสองคนก็มองมาด้วยสายตาคลางแคลงใจ สีหน้าดุดันสุดขีด
"พวกแกมันแค่ตั๊กแตน ฉันต้องขู่อะไรด้วย?"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า แล้วพูดว่า: "ตอนนี้ฉันให้โอกาสพวกแกมีชีวิต! เรียกหัวหน้าพวกแกออกมาเดี๋ยวนี้! พร้อมกับปล่อยจินไป่เฉิงมาด้วย!"
"บ้า!"
"พวกเราเป็นตั๊กแตนน่ะเหรอ!"
"ไอ้หนู แกมันรนหาที่ตาย!"