"ไอ้เด็กเวร แกตายแน่ แกตายแน่!"
เซียวหลีขุยและผู่เถียนกงสองคนหันหน้ามอง แล้วชี้นิ้วไปที่หลี่หย่วนเต้า พลางตะโกนเสียงดัง
สามคนนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ
คิดถึงตอนนั้นในดินแดนโกลาหล พวกเขาเดินส่ายไปมาได้อย่างสง่าผ่าเผย ช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรเพียงใด
แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กรุ่นหลังเล่นงานจนบาดเจ็บนอนกอง ส่วนหวงต๋ายิ่งถูกฆ่าตายคาที่
สภาพอเนจอนาถแบบนี้ พวกเขาไม่เคยเจอมาก่อน!
นับเป็นความอัปยศอดสูที่สุดของพวกเขาเลยทีเดียว!
ดังนั้นพวกเขาจึงเคียดแค้นหลี่หย่วนเต้าอยู่ในตอนนี้
และตอนนี้เมื่อเห็นกูลากู่ลี่จัดวางค่ายกลกู่อันแข็งแกร่ง ครอบคลุมหลี่หย่วนเต้ากับพวกไว้จนหมด พวกเขาก็พลอยได้ใจฮึกเหิมไปด้วย
"แค่ค่ายกลพังๆ แบบนี้ ยังกับฉันไม่อยู่หรอก!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พลางเบ้ปากอย่างไม่แยแส
"ฮ่าๆๆๆ…"
เซียวหลีขุยตาสองข้างเหล่สะเปะสะปะ อดหัวเราะเสียงดังลั่นไม่ได้ ก่อนจะหัวเราะเยาะหลี่หย่วนเต้าว่า "ไอ้เด็กเวร แกมันก็แค่อาศัยมีพรสวรรค์นิดหน่อย เลยคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานในใต้หล้าแล้วงั้นเหรอ? เหอะ! ตอนนี้ถูกขังอยู่ในค่ายกลใหญ่ของท่านกูลากู่ลี่แล้ว ยังคิดจะหนีรอดอีกเหรอ? แกรอตายเถอะ! พวกข้าจะคอยดูว่าอัจฉริยะพันธุ์ประหลาดอย่างแกจะถูกเขมือบยังไง!"
"แค่ค่ายกลกระจอกๆ กล้าดีอย่างไรมาพูดว่าจะขังฉัน?"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าอีกครั้ง ยิ่งทำท่าดูถูกหนักขึ้น
ค่ายกลล่าสัตว์เพชรกู่ที่อยู่ตรงหน้านี้ ในสายตาเขา มันก็แทบจะเหมือนกับค่ายกลที่เด็กสามขวบปั้นขึ้นมา น่าขันสิ้นดี
เขารู้สึกว่ากูลากู่ลี่นี่มันตัวบ่อนทำลายชื่อเสียงของผู้บำเพ็ญค่ายกล!
กระจอกงอกง่อยเกินไปแล้ว!
ขนาดมือสมัครเล่นยังไม่เข้าขั้นเลยด้วยซ้ำ!
"แค่ค่ายกลกระจอกๆ?"
"ฮ่าๆๆๆ… ปากกล้านักนะ!"
กูลากู่ลี่ตอนนี้ทั้งโมโหทั้งขำ พลางส่ายหัวใส่หลี่หย่วนเต้าอย่างอดไม่อยู่ "ก็แค่เด็กไร้เดียงสาคนหนึ่ง! ค่ายกลของข้านี่ ต่อให้ข้าจัดวางเพียงลำพัง ก็มากพอจะขังแกเอาไว้ได้! ผนึกเพชรกู่ เป็นหนึ่งในผนึกกู่ที่แข็งแกร่งที่สุดของแคว้นจาวา! นำมาผสานบนค่ายกลนี้ ต่อให้เป็นอู่หวงมา ก็ไม่มีทางทำลายได้!"