"กลัวนายเหรอ?"
"ก็แค่เพราะหัวคนบนพื้นน่ะนะ?"
หลี่หย่วนเต้าอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมอง แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "เสียใจด้วยนะ ของแค่นี้ทำให้ฉันกลัวไม่ได้หรอก!"
ถือหัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สำรวจเด็กหนุ่มที่ดูอ่อนแอและเตี้ยกว่าตัวเองถึงสองหัว
เขาแสยะยิ้ม เผยฟันเหลือง: "น่าสนใจ! แกไม่กลัวตายจริงๆ หรือแค่แกล้งทำเป็นเก่งต่อหน้าข้า?"
หลี่หย่วนเต้ายักไหล่ "ใครบ้างไม่กลัวตาย? แต่นี่เป็นเรื่องระหว่างนายกับสกุลหลัว ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันไม่ใช่คนตระกูลหลัว"
เดิมที
หลัวอันเหิงยังคิดจะขอให้หลี่หย่วนเต้า—เด็กหนุ่มจอมยุทธ์อู่หวัง—ลงมือช่วยคลี่คลายวิกฤตของสกุลหลัว
แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ได้ยินคำพูดของหลี่หย่วนเต้าเสียก่อน
เขาทำได้เพียงแสดงสีหน้าขมขื่นและไร้เรี่ยวแรง
วิกฤตของสกุลหลัวครั้งนี้ คงยากจะคลี่คลาย
หลี่หย่วนเต้าไม่ใช่คนตระกูลหลัว ย่อมไม่มีทางยุ่งเรื่องของพวกเขา
ในสถานการณ์อื่น เขาอาจมีโอกาสอ้อนวอนหลี่หย่วนเต้าสักตั้ง
อย่างน้อยอีกฝ่ายก็เป็นยอดฝีมือจอมยุทธ์อู่หวัง ย่อมรับมือทรราชย์กินคนได้แน่!
แต่… อีกฝ่ายเป็นจอมยุทธ์อู่หวังผู้ยิ่งใหญ่ จะลงมือด้วยเหตุผลอะไร แล้วตัวเขามีสิทธิ์อะไรไปขอ?
เดิมทีก็ทำผิดต่อหลี่หย่วนเต้าไว้ ที่ไม่โดนกวาดล้างสกุลก็ดีถมไปแล้ว!
ดังนั้น
หลัวอันเหิงจึงเลิกคิดที่จะอ้อนวอนหลี่หย่วนเต้าโดยสิ้นเชิง
"แกไม่ใช่คนตระกูลหลัว?"
ถือหัวแสยะยิ้มพูด
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช่ งั้นฉันไปได้หรือยัง?"
"ไป?"
"เมื่อกี้ข้าให้โอกาสพวกแกหนีไปแล้ว คนอื่นไปกันหมด แต่แกกลับฉวยโอกาสไว้ไม่อยู่ ตอนนี้จะไป มันไม่สายเกินไปหน่อยหรือ?"
ถือหัวส่ายหน้า แล้วพูดต่อว่า "หรือแกแกล้งเดินตามหลัง ตั้งใจจะมาโชว์เหนือต่อหน้าข้า?"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มเรียบๆ อย่างสบายใจ "ฉันว่าไม่สายเลยสักนิด! ฉันอยู่ที่ไหน จะไปตอนไหน ก็แล้วแต่อารมณ์ฉันทั้งนั้น ยิ่งไม่มีใครขวางฉันได้ด้วย!"
อยู่ที่ไหน จะไปตอนไหน ตามอารมณ์ตัวเอง ไม่มีใครขวาง?
พูดประโยคเดียว
ฟังดูเรียบๆ แต่แฝงความโอหังก้าวร้าวอย่างถึงที่สุด!
ถือหัวหรี่ตา หัวเราะเย็นอย่างน่าขนลุก "แหะๆ… ข้าระห่ำในดินแดนโกลาหลมาหลายปี เพิ่งเคยเจอไอ้หนูจองหองอย่างแกเป็นครั้งแรก! น่าสนใจจริงๆ!"