หลัวอันเหิงรู้มานานแล้วว่าหลี่หย่วนเต้ามีระดับการฝึกฝนเป็นจอมยุทธ์อู่หวัง
แต่เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าหันหลังกลับมาสังหารถือหัวอย่างราบคาบ เขาก็ยังตกตะลึงลึกซึ้ง ไม่อาจตั้งสติได้อยู่นาน
ตอนนี้ได้ยินคำพูดของหลัวเวย เขาก็ใจหายวาบ
หันกลับมามอง กัดฟันคำรามด้วยความโกรธ: "ไอ้ตัวไร้ค่า เจ้าเกือบเอาชีวิตตัวเองไปทิ้ง เกือบเอาชีวิตท่านปู่สามของเจ้าเข้าไป แล้วที่ร้ายกว่านั้นคือเกือบเอาชีวิตสกุลหลัวทั้งหมดไปด้วย! ปู่ของเจ้าก่อนหน้านี้ ก็ถูกเขาฆ่าน่ะสิ!"
"ปู่ของข้า ถูกเขาฆ่าจริงๆ รึ?"
หลัวเวยกลืนน้ำลายแรงๆ ใจหายยิ่งกว่าเดิม
ขาทั้งสองข้างของเขาหักพับ ร่างกายพิงกำแพง ตอนนี้ตกใจจนหมดเรี่ยวแรง เหงื่อเย็นๆ ซึมเต็มแผ่นหลัง
"ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเฒ่าข้ามา เจ้าคงนำหายนะมาให้ครอบครัวอีกแล้ว!"
หลัวอันเหิงตวาดอีกครั้ง กัดฟันกรอด โกรธที่ไม่เป็นดั่งหวัง
คำพูดนี้ ทำให้หลัวเวยยิ่งสั่นเทา หน้าซีดลงไปอีก
สายตาที่เขามองไปยังหลี่หย่วนเต้า ยิ่งหวาดกลัวและหวาดผวาขึ้น
มองดูละอองเลือดที่โปรยปรายลงมา หลี่หย่วนเต้าทำเหมือนเหยียบมดตายตัวหนึ่ง หันกลับมาพูดว่า: "ข้าขอยืนยันอีกครั้ง! พวกเจ้าสกุลหลัว ยอมศิโรราบรับใช้ข้าจริงๆ หรือ? อย่าได้กลับคำ! หากทรยศข้า ผลลัพธ์ก็จะเป็นเหมือนไอ้ที่เรียกว่าถือหัวเมื่อครู่! ข้าไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด!"
หลัวอันเหิงตัวสั่นเทา ตกใจจนเหงื่อเย็นๆ ผุดบนหน้าผาก
เขารีบนอบน้อมว่า: "สกุลหลัวของข้า จะจงรักภักดีต่อคุณชายหลี่อย่างที่สุด ต่อจากนี้จะยอมให้คุณชายหลี่บัญชาทุกอย่าง! ข้าหลัวอันเหิง ก็ตัดสินใจแทนสกุลหลัวได้! หากสกุลหลัวของข้าทรยศคุณชายหลี่ ผู้อาวุโสยอมถูกเชือดเป็นพันๆ แผลจนตาย!"
ในสายตาของหลัวอันเหิงแล้ว
หากหลี่หย่วนเต้าออกหน้าโจมตีทรราชย์กินคนต้วนเหยียนฉิงให้ถอยไป สกุลหลัวทั้งหมดก็ไม่มีเหตุผลที่จะทรยศหลี่หย่วนเต้า แถมยังจะยกให้อีกฝ่ายเป็นผู้มีพระคุณสูงสุดของตระกูล และนำไปบูชาไว้ในบ้านเลยด้วยซ้ำ!
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
ทรราชย์กินคนต้วนเหยียนฉิงก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว
ปกป้องครอบครัวไว้ก่อนเถอะ!
อีกอย่าง การศิโรราบต่อผู้แข็งแกร่งจอมยุทธ์อู่หวัง กลายเป็นตระกูลรองของจอมยุทธ์อู่หวัง ไม่ได้น่าขายหน้าเลย!