เฉินเหยียนชีที่นั่งฝึกอยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงคุ้นหู ก็ลืมตาขึ้นมาทันที
เมื่อเธอเห็นร่างที่เดินเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นยืน เบิกตากว้าง พูดด้วยความตกใจ: “หลี่หย่วนเต้า นายมาที่จงโจวได้ยังไง? นายแอบเข้ามาในสำนักกระบี่บุปผาลี้ลับได้ยังไง? นายขึ้นมาข้างบนนี้ได้ยังไง?”
ในตอนนี้ เฉินเหยียนชีทั้งสับสนและวุ่นวายไปหมด
ที่นี่คือสำนักกระบี่บุปผาลี้ลับนะ! หนึ่งในสำนักฝึกเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดในหลงกั๋วทั้งประเทศ
แค่นักสู้กระจอกอย่างหลี่หย่วนเต้า กล้าบุกเข้ามาที่นี่ อยากตายหรือไง?
“ฉันไม่มีเวลามาเสียกับนาย”
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม?”
“เราไปหาเสี่ยวเซี่ยกัน ฉันให้โอกาสนาย และให้โอกาสสำนักกระบี่บุปผาลี้ลับด้วย!”
หลี่หย่วนเต้าตะคอกเย็นชาอีกครั้ง
เฉินเหยียนชีงงไปเล็กน้อย: “หลี่หย่วนเต้า นายจะไปหาเสี่ยวเซี่ยทำไม? ตอนนี้เธอเข้าสำนักเราแล้ว ไม่มีเวลามาเสียกับนายหรอก!”
และในตอนนี้
มีลูกศิษย์ของสำนักกระบี่บุปผาลี้ลับคนหนึ่ง พาฉินซูและเฉินจิ่งเทียนเดินขึ้นเขามา
เมื่อพวกเขาเห็นว่าหลี่หย่วนเต้าอยู่ในลานบ้านแล้ว ต่างก็งงไปหมด
พวกเขาชัดเจนว่าขึ้นเขามาก่อนนะ แถมยังมีจดหมายเชิญและได้รับอนุญาตเป็นพิเศษถึงได้เข้ามาได้
แล้วคนสองคนอย่างหลี่หย่วนเต้านี่ขึ้นมาข้างบนนี้ได้ยังไง?
ฉินซูรีบเดินเข้ามา พูดกับหลี่หย่วนเต้าด้วยความไม่พอใจ: “หย่วนเต้า นายแอบตามอาฉินกับลุงเฉินขึ้นมา แล้วรีบวิ่งมาหาเหยียนชีก่อนใช่ไหม?”
“อ้า... พ่อแม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“เขาตามมาได้ยังไง?”
เฉินเหยียนชีมองด้วยความแปลกใจแล้วถาม
ฉินซูพูดอย่างจนใจ: “ที่นอกเมืองเติงเซียน ฉันกับพ่อนายบังเอิญเจอหย่วนเต้าพอดี!”
“หลี่หย่วนเต้า นายแอบขึ้นมาจริง ๆ ด้วยสินะ”
“นายช่างกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ ถ้าให้ลูกศิษย์ในสำนักจับได้ แล้วไม่มีฉันออกหน้า นายคงเอาชีวิตไม่รอด”
เฉินเหยียนชีมองด้วยความโกรธสุดขีด ตำหนิ: “ที่นี่คือสำนักฝึกเซียน ที่ ๆ เซียนอาศัยอยู่ ใครกล้าบุกรุกเข้ามา ก็คือฆ่าทิ้งไม่ไว้หน้า! ต่อให้มีร้อยหัวก็ไม่พอให้ตัด!”
หลี่หย่วนเต้าสีหน้าเรียบเฉย พูด: “อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย ตอนนี้นายนำทาง ไปหาอาจารย์นาย ไปหาเสี่ยวเซี่ย! ฉันจะพาเสี่ยวเซี่ยออกไป!”
“หลี่หย่วนเต้า นายบ้าไปแล้วหรือไง?”