ในตอนที่เฉินเหยียนชีกำลังคลุ้มคลั่งอยู่นั้น
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
นางลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง: "ฉันเป็นอะไรไป? ฉันไม่ได้ถูกปีศาจแก่จับตัวไปหรอกหรือ? นี่ที่ไหน? อ้าว พี่ต้าเหว่ย นายก็อยู่ด้วยหรอ?"
"แล้วเหยียนชี นายเป็นอะไรไปเนี่ย?"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยที่ฟื้นขึ้นมามองหลี่หย่วนเต้า ก่อนจะหันไปมองเฉินเหยียนชีที่ดูคลุ้มคลั่ง พลางถามอย่างงุนงง
เฉินเหยียนชีหันขวับมามอง: "อาจารย์จับตัวนายไป? เป็นไปไม่ได้! อาจารย์บอกว่าจะพานายไปฝึกเซียน! จะจับตัวนายไปทำไม?"
"ฝึกเซียน?"
"เหยียนชี นายพูดผิดหรือเปล่า? คนที่จับฉันไปคืออาจารย์ของนายเนี่ยนะ?"
"เขาน่ากลัวมาก ถ้าฉันไม่ยอมไป เขาก็ขู่ว่าจะฆ่าปู่ฉัน ฆ่าแม่ฉัน ฆ่าทั้งตระกูลฉัน..."
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยส่ายหน้าอย่างแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เฉินเหยียนเชี ยังคงส่ายหน้าไม่หยุด: "เป็นไปไม่ได้ อาจารย์จะทำแบบนั้นได้ยังไง..."
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็นชา มองอีกฝ่ายแล้วพูด: "ตอนนั้นพ่อแม่ฉันตาย เหรินหว่อเซี่ยวคือคนอยู่เบื้องหลัง! เขาสมควรตาย!"
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้จริง ๆ..."
"แล้วนายเก่งกว่าอาจารย์ฉันได้ยังไง?"
เฉินเหยียนชีใบหน้าแสดงความคลุ้มคลั่งสุดขีด ตะโกนสุดเสียง: "ไม่! ฉันก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น ฉันจะต้องแข็งแกร่งสุดขีด ฉันต้องไร้เทียมทาน! ฉันต้องแข็งแกร่งกว่านายอีก!"
หลี่หย่วนเต้าไม่สนใจผู้หญิงที่คลุ้มคลั่งคนนี้ หันหลังเดินตรงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ แล้วกวาดเอาทรัพยากรฝึกฝนทั้งหมดของสำนักกระบี่บุปผาลี้ลับและเหรินหว่อเซี่ยวไปจนหมด
ตอนนี้ระดับการฝึกฝนของเขามาถึงขั้นหลอมปราณ 9999 ชั้นแล้ว เหลืออีกแค่ชั้นเดียวก็จะทะลุได้!
ทรัพยากรที่กวาดมาจากสำนักกระบี่บุปผาลี้ลับน่าจะเพียงพอให้เขาก้าวข้ามไปได้ในคราวเดียว!
"ครืน ๆ ๆ~"
ในขณะนั้น
บนท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ณ ที่ตั้งของแดนหลิงไถ จู่ ๆ ก็มีแสงสีขาวหลายเส้นพุ่งลงมาดุจลำแสง ตกลงสู่พื้นดิน
"เอ๋ กฎสวรรค์ช่างแข็งแกร่งจริง ๆ!"
หลี่หย่วนเต้าหันไปมอง สัมผัสได้ถึงพลังกฎบนแดนหลิงไถ แล้วก็รู้สึกประหลาดใจในใจ
และในเวลานี้
เมื่อลำแสงเหล่านั้นค่อย ๆ ร่วงลงมาทีละเส้น จากในเมืองเติงเซียนที่อยู่ไกลออกไป ก็มีเสียงอุทานดังขึ้นเป็นระลอก