“หืม?”
“นี่มันกลิ่นอายห้วงสวรรค์!”
“เต้าสัวชิงทรัพย์ ต้วนโหย่วเต๋อถูกข้าจับสังหาร ในถุงเก็บสมบัติมีไม้ห้วงสวรรค์ขนาดปลายนิ้วอยู่ท่อนหนึ่ง! กลิ่นอายสีดำที่แผ่ออกมา สามารถแยกสัมผัสจิตวิญญาณได้ทั้งหมด! ของสิ่งนั้นเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีเฉพาะในห้วงลึกของโลกบรรพกาลเท่านั้น!”
“กลิ่นอายสีดำในหุบผาฝังวิญญาณตรงหน้านี้ เหมือนกันไม่มีผิด…”
หลี่หย่วนเต้าสำรวจดูด้วยสัมผัสจิตวิญญาณอยู่สองสามครั้ง ก็รีบหดกลับ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาไม่กล้าทดสอบหลายครั้ง เพราะถ้ำวิญญาณได้รับความเสียหายยังรักษาไม่หาย
ตอนนี้ถ้าปล่อยสัมผัสจิตวิญญาณตามอำเภอใจ แล้วถูกโจมตีรุนแรงอีกครั้ง นั่นจะเป็นปัญหาใหญ่โต!
แต่หลี่หย่วนเต้าสามารถยืนยันได้แล้วว่า กลิ่นอายสีดำจำนวนมากที่ปรากฏในหุบเขาตรงหน้า แผ่ออกมาจากไม้ห้วงสวรรค์!
หุบผาฝังวิญญาณ มีไม้ห้วงสวรรค์!
หลี่หย่วนเต้าภายในใจฮึกเหิม รีบถามปู้ชิงโฉวว่า: “เจ้ารู้จักไม้ห้วงสวรรค์หรือไม่?”
“ไม้ห้วงสวรรค์?”
“ท่านผู้อาวุโส นั่นมันอะไรน่ะ?”
ปู้ชิงโฉวเงยหน้าขึ้นมอง ตอบด้วยสีหน้างุนงง
เจ้านี่ คงไม่รู้เรื่อง!
หลี่หย่วนเต้าไม่ถามต่ออีก เอ่ยอย่างเย็นชาว่า: “บอกทางไป นำทางไปหาผู้ชี้นำหลัวเฉินเจวี๋ย! ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า เจ้าย่อมรู้จุดจบ!”
“ท่านผู้อาวุโส ชีวิตน้อยๆ ของข้าตอนนี้อยู่ในการกำมือของท่าน จะกล้าหลอกท่านได้ยังไง?”
“ในหุบเขาแห่งนี้มีแค่ข้ากับหลัวเฉินเจวี๋ย! เขาอยู่ข้างในนั่น!”
ปู้ชิงโฉวชี้ไปทางด้านในหุบเขา พลางยิ้มเจื่อน
หลี่หย่วนเต้าเดินตามที่เขาชี้ เข้าไปในหุบเขาอย่างไม่รีบร้อน
เขาถามพลางว่า: “ร่างนี้น่ะ เจ้าไปเอามาจากไหน? วิญญาณของเจ้าเพียงอย่างเดียว ไม่อาจมีชีวิตอยู่ในอากาศได้ เจ้าทำได้ยังไง?”
“ร่างอ้วนๆ นี่ คือร่างของศิษย์ร่วมสำนักที่ข้าฆ่าไปเมื่อสิบปีก่อน แล้วเข้าสิงเอา!”
“ส่วนวิธีเก็บรักษาร่างนี้ แล้วข้าออกจากร่างไปแล้วจะมีชีวิตรอดได้ยังไง เข้าไปข้างในแล้ว ท่านผู้อาวุโสจะรู้เอง!”
ปู้ชิงโฉวลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วอธิบาย
ที่หลบหนียากเพราะไม้ห้วงสวรรค์งั้นรึ?
หากที่นี่ได้ไม้ห้วงสวรรค์ จับตัวหลัวเฉินเจวี๋ยไว้ได้อีก ก็ไม่เสียเที่ยว!