"สิบกว่าปีก่อน?"
"อำเภอปินโจว ไฟไหม้?"
ใบหน้าอวบอ้วนของราชครูสวรรค์เผยสีหน้าเหม่อลอยและสับสน ครู่หนึ่งเขาพูดต่อว่า "ข้าปู้ชิงโฉว ในช่วงร้อยปีนี้ นอกจากเทือกเขาสิบหมื่นหุบผาและเมืองหยินซวงแล้ว แทบไม่เคยย่างกรายไปที่อื่นเลย ยิ่งไม่รู้จักอำเภอปินโจวอะไรนั่น! ท่านคงหาเรื่องมาหาคนผิดแล้วกระมัง?"
พูดถึงตอนท้าย
ปู้ชิงโฉวแสดงสีหน้าราวกับอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
ในสายตาของเขา
หลี่หย่วนเต้าคงจะหาเรื่องผิดตัวแน่ๆ ทำให้เกิดความเข้าใจผิดกับเขา!
คิดได้ดังนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะด่าในใจ หงุดหงิดว่าช่างเป็นคราวเคราะห์สุดๆ!
"หลี่ซิงเหอ!"
"เย่ซืออวิ๋น!"
"เจ้าไม่รู้จริงหรือ?"
หลี่หย่วนเต้าสายตาเย็นเยียบ เอ่ยถามอย่างดุดัน
ใบหน้าอวบอ้วนของปู้ชิงโฉวกระตุกอย่างแรง ความโกรธและความคับแค้นใจในอกแทบจะระเบิดออกมา
แต่เมื่อนึกถึงพลังของหลี่หย่วนเต้า เขาก็อดกลั้นเอาไว้อย่างยากลำบาก!
เขาผู้บำเพ็ญระดับขั้นสร้างฐานเกียรติยศศักดิ์ศรี เคยต้องทนอับอายเช่นนี้ที่ไหน?
เขาเพิ่งประสบความสำเร็จในการสร้างฐาน แผ่อำนาจในเทือกเขาสิบหมื่นหุบผาและเมืองหยินซวงอย่างยิ่งใหญ่ ยังไม่เคยถูกเหยียดหยามเช่นนี้!
ไม่ต้องพูดถึงว่า ยังมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กรุ่นใหม่อย่างหลี่หย่วนเต้าอีก
แต่เมื่อเขาคิดว่าหลี่หย่วนเต้าอาจจะเป็นบรรพจารย์แก่นทองที่ปลอมตัวมา จิตใจเขาก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ท่านผู้อาวุโสมีพลังน่าทึ่ง ผู้น้อยขอนอบน้อมยอมแพ้! ท่านจะฆ่าหรือจะเชือด ก็ตามแต่ใจเถิด! แต่ท่านกลับหาเรื่องโยนความผิดเลื่อนลอยมาให้คนแก่คนนี้อย่างนี้ ข้าไม่ยอม!"
อืม?
ตาเฒ่านี่ไม่รู้เรื่องจริงหรือ?
หลี่หย่วนเต้าเลิกคิ้ว ตกใจอยู่ในใจ
ขณะที่เขากำลังจะใช้วิธีค้นวิญญาณกับปู้ชิงโฉว
หลี่เหมี่ยนที่อยู่ข้างๆ พูดเสียงสั่นว่า "คุณชายหลี่ มันเป็นฝีมือของผู้ชี้นำ! ท่านราชครูสวรรค์ ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้! ท่านก็ไม่คิดจะยุ่งเรื่องพวกนี้ด้วย!"
"หลายสิบปีก่อน ราชครูสวรรค์ปรากฏตัวขึ้น สิ่งเดียวที่ท่านต้องการก็คือการควบคุมเมืองหยินซวง แล้วสำราญอยู่ในเทือกเขาสิบหมื่นหุบผา!"
ไม่รู้?
เช่นนั้นราชครูสวรรค์กับผู้ชี้นำ มีความสัมพันธ์อะไรกัน?
หลี่หย่วนเต้ายิ่งประหลาดใจ