เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หย่วนเต้า ซ่งซิวเหยียนก็อึ้งไปชั่วขณะ
คนสมัยนี้เบื่อง่อยกันได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?
เธอรู้ว่าในวงการนิยาย วงการภาพยนตร์ รวมถึงวงการเกม มีพวกที่ชอบฝืนตัวเองไปชอบของเฉพาะทางที่ตัวเองไม่ได้ชอบจริง เพื่อให้ดูมีสไตล์ ดูแตกต่าง ดูเป็นตัวเองแบบไม่เหมือนใคร แล้วเอาไว้อวดใหญ่อวดโตให้คนทั้งวงฟัง
เรื่องแบบนี้ซ่งซิวเหยียนขี้เกียจสนใจมาตลอด แฟนคลับพวกนี้กลิ่นเหม็นชะมัด คุยลึก ๆ ด้วยไม่ได้จริง ๆ
แต่ไม่คิดเลย
หาแฟนสาว ก็ยังเอาเรื่องของเฉพาะทางมาอวดได้อีก?
เธอผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ทำไมถึงกลายเป็นของเฉพาะทางไปได้?
แค่เพราะจุดนี้เนี่ยนะ ถึงโดนเหลิ่งเย่มองเห็นคุณค่า?
ซ่งซิวเหยียนในใจทั้งโมโหทั้งขำปนกันไป
ถ้าเขาบอกว่าชอบเพราะความงามระดับตำนานของเธอ เธอยังจะรู้สึกดีกว่านี้หน่อย
แต่เหลิ่งเย่คนนี้กลับเลือกทางแปลกใหม่ซะงั้น!
ซ่งซิวเหยียนขมวดคิ้ว หันไปพูดกับเหลิ่งเย่อย่างจริงจัง "คุณชายเลิ่ง ถ้าคุณอยากได้แฟนสาวที่พาไปอวดได้ทั่วเมือง ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่สเปกแบบนั้น! ฉันแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง แบบเดินอยู่ตามท้องถนนเจอได้ทั่วไป! ผายลมเป็น เป็นกลิ่นเหงื่อ เป็นกลิ่นปาก เข้าห้องน้ำ ขี้เกียจ ขี้กิน เอาเป็นว่าเรื่องที่จะทำลายภาพเทพีมันมีครบ! คุณไปเลือกคนอื่นเถอะ ขอบคุณที่หวังดีกับฉัน!"
คำพูดชุดนี้
ทำให้ใบหน้าของเหลิ่งเย่มืดครื้มลงทันที
สายตาเย็นเยียบของเขาหันมาจ้องหลี่หย่วนเต้า แล้วพูดเสียงหนาว "เจ้าหนู แกเป็นไอ้ใคร? มาขวางทางฉันแบบนี้ แกมีชีวิตกี่ดวงกัน?"
ถ้าแกทำได้แค่เห่าเหมือนหมา ตอนนี้แกก็ไสหัวไปได้เลย!
เพื่อนฉันบอกแกไปแล้วว่าเธอไม่ชอบแก และไม่รับความหวังดีของแกด้วย!
หลี่หย่วนเต้าหาวยาว แล้วพูดแผ่ว ๆ "ผมมีธุระต้องรีบกลับบ้านไปทำกับเธอ ไม่มีเวลามานั่งเหวี่ยงวาจากับคุณหรอก!"
เขายังต้องรีบไปหาเจ้าของรถคันที่พาครอบครัวป้าไปอยู่ดี
จะมีเวลามาเสียเวลาเถียงกับไอ้เหลิ่งเย่โง่ ๆ แบบนี้ได้ยังไง!
แต่คำพูดของเขา
กลับทำให้เหลิ่งเย่เข้าใจผิด
สองคนกลับบ้านไปทำธุระ?
กลับบ้านด้วยกันสองคน แล้วจะมีธุระอะไรกัน?
ใบหน้าของเหลิ่งเย่เต็มไปด้วยฆาตกรรม ตะโกนลั่น "แกเป็นแฟนมัน? แกอยากตายใช่ไหม! กล้ามองผู้หญิงที่ฉันมองไว้ แกตายแน่!"