ที่หน้าประตูหมู่บ้าน
ซ่งซิวเหยียนค่อย ๆ หยุดรถ
มองผู้จัดการฝ่ายทรัพย์สินของหมู่บ้านที่วิ่งมาที่ข้างหน้าต่างรถ เธอทำหน้างุนงงพลางถามว่า "เกิดเรื่องใหญ่เหรอคะ? จอมแสบแห่งตระกูลเหลิ่งคือใคร แล้วทำไมต้องรื้อหมู่บ้านด้วย?"
ผู้จัดการในชุดสูทดูร้อนรนกลัดกลุ้มจนแทบเป็นบ้า "คุณซ่งไม่รู้จักจอมแสบแห่งตระกูลเหลิ่งเหรอครับ?"
"ไม่รู้จักแน่นอน!"
"ฉันรู้จักตระกูลเหลิ่งนะ ตระกูลสวรรค์ระดับต้น ๆ ของสวินเมิ่งกั่งนี่นา"
"แต่ด้วยสถานะอย่างฉัน จะไปมีอะไรข้องเกี่ยวกับคนตระกูลเหลิ่งได้ยังไงล่ะ?"
ซ่งซิวเหยียนยิ่งงงงวยถามต่อ "ที่คุณว่าจอมแสบแห่งตระกูลเหลิ่งเป็นใคร?"
"ก็เลิ่งเยี่ยนไงครับ!"
"ในสวินเมิ่งกั่ง เขาเป็นเสเพลขึ้นชื่อเลย รังแกผู้หญิง ข่มเหงคนอ่อนแอ ประวัติโชกโชน ขนาดฉันยังได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเขาเยอะเลย"
ผู้จัดการท่าทางร้อนรนและหวาดหวั่นจนเห็นได้ชัด "ไม่รู้ว่าคราวนี้เขาเป็นบ้าอะไร มาถึงก็บอกว่าหาคุณเลยนะครับ! ถ้าภายในวันนี้คุณซ่งไม่มา เขาจะเอารถเกลี่ยดินถล่มหมู่บ้านของเราซะ! ตรงประตูหลักนั่นมีคนขับรถมาเป็นสิบ ๆ คันให้เขาแล้วครับ!"
"ไร้กฎหมายขนานนี้เลย?"
หลี่หย่วนเต้าฟังคำพูดผู้จัดการแล้วอดไม่ไหวหลุดปากพูด
ผู้จัดการหน้าเครียดอย่างจนใจ "ก็ใครใช้ให้เขาเป็นคุณชายน้อยแห่งตระกูลเหลิ่งล่ะครับ? สถานะนั้นสูงส่งซะไม่มีตก! เขาจะให้พวกเราตาย ก็ต้องตาย! ใครจะกล้าห้าม? ตอนนี้ถ้าคุณซ่งยังไม่ออกหน้า หมู่บ้านได้พังแน่ ๆ ผมรับผิดชอบไม่ไหวนะครับ! คุณซ่งครับ น้องเหลียงขอร้องล่ะ!"
มองสีหน้าผู้จัดการเหลียงที่ดูไม่รู้จะทำยังไงดี พลางคิดว่าเลิ่งเยี่ยนมาเยือนและกระทำการสุดโต่งเช่นนี้ก็เพราะตัวเธอ ซ่งซิวเหยียนทำได้เพียงถอนใจ "คุณเหลียง คุณไปก่อนเถอะค่ะ ฉันจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้!"
"ดีเลย ขอบคุณคุณซ่งมากครับ!"
ผู้จัดการเหลียงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พยักหน้าอย่างตื่นเต้น
เขาหันหลังวิ่งเหยาะ ๆ จากไป มุ่งหน้าไปประตูหลัก เพื่อเอาใจจอมแสบแห่งตระกูลเหลิ่งที่อารมณ์พลุ่งพล่าน
หลี่หย่วนเต้ามองตามอย่างสงสัย "เลิ่งเยี่ยนนี่เป็นคนมาตามจีบคุณรึไง?"
"ไม่ใช่!"
"ฉันไม่เคยมีอะไรข้องเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด!"