ในเวลาเดียวกัน
หม่าหย่วไฉรีบกลับมายังคฤหาสน์เถาฮวาของสมาคมเถาฮวา
ที่นี่คือที่ทำการใหญ่ของสมาคมเถาฮวา!
และยังเป็นที่พักของตวนมู่ฉิง หัวหน้าสาวแห่งสมาคมเถาฮวาอีกด้วย!
หม่าหย่วไฉอยู่ในห้องทำงานที่หรูหราอย่างยิ่ง มองดูหญิงสาวอ่อนช้อยเกียจคร้านที่เอนตัวอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม เขาไม่กล้ามองตรง ๆ จึงก้มหน้าลงเล็กน้อย
หญิงสาวมีผมหยักศกสีแดงไวน์สยายอย่างไม่ตั้งใจ ชุดยาวสีแดงขับเน้นสัดส่วนเว้าโค้งเกินจริงของเธอได้อย่างพอเหมาะ
ฟังคำของหม่าหย่วไฉจบ ริมฝีปากแดงของเธอค่อย ๆ เผยอออก เสียงใสกังวานจับใจ: "ที่นายพูดเป็นความจริงหรือเปล่า? หลี่หย่วนเต้า ผู้สอบได้ที่สองของอำเภอปินโจวเมื่อปีที่แล้ว ยังเป็นคนมีฝีมือและเป็นผู้ฝึกยุทธด้วยงั้นหรือ?"
"หัวหน้าครับ ไม่ผิดแน่!"
"เขาคนเดียวจัดการลูกน้องกว่าร้อยคนของเจิ้งซิงหยางหมอบราบ!"
"ไม่เพียงเท่านั้น ท่าทางเขายังดูสบาย ๆ ง่ายดายสุด ๆ! ร้อยกว่าคนนะครับ กลับแตะต้องชายเสื้อเขาไม่ได้เลย"
หม่าหย่วไฉตอบ "น่าเสียดายที่เขาปฏิเสธคำเชิญของผม ไม่ยอมเข้าร่วมสมาคมเถาฮวากับเรา"
ดวงตาคู่หนึ่งของตวนมู่ฉิงราวกับพูดได้ ราวกับหยอกเย้าได้ เพียงเหลือบขึ้นมาก็เต็มไปด้วยเสน่ห์นับพัน
นางประหลาดใจเอ่ยว่า "อายุยังน้อยแต่มีฝีมือถึงเพียงนี้ ทั้งยังเป็นนักเรียนดีเด่นอีก! ไม่ง่ายเลย! ดึงตัวไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ! คนระดับนี้ที่ไหนจะดึงมาง่าย ๆ อย่างสมาคมเล็ก ๆ ของเรา? ถ้าผูกสัมพันธ์ดี ๆ ได้ก็ดีมากแล้ว"
"ผมดูท่าทางสุขุมเยือกเย็นของเขาแล้ว ดูไม่เห็นสมาคมเถาฮวาอยู่ในสายตาเลย"
หม่าหย่วไฉยิ้มขื่นแล้วเอ่ย
ตวนมู่ฉิงส่ายหน้ารำพึง "ด้วยพรสวรรค์แบบนี้ เขาจะมองเราแปลกสิ แต่ก็ไม่ขัดขวางการผูกมิตรของเรา หาโอกาสสิ เราจะหาทางไปพบเขา!"
เพิ่งสิ้นเสียง
โทรศัพท์ของหม่าหย่วไฉก็ดังขึ้น
พอรับสายเสร็จ เขาสีหน้าเปลี่ยนไปมาก "แม่ง พวกแกอยากตายนักใช่ไหม อยู่ตรงนั้นก่อน ฉันกำลังไป!"
"เรื่องอะไร?"
"ไม่ใช่ว่าขัดแย้งกับแก๊งป้าหวังอีกแล้วใช่ไหม?"
สีหน้างามของตวนมู่ฉิงเย็นยะเยือก ถามด้วยน้ำเสียงขรึม
"หัวหน้าครับ ไม่ใช่"
"เกี่ยวกับคุณหลี่หย่วนเต้าคนนั้น"