“ขูดสีรถ?”
“ไม่ใช่พวกคุณโดนรถพวกเขาชนเหรอ?”
หลี่หย่วนเต้ามองชายหนุ่มเดินเข้ามา ท่าทางไม่ยอมลดละ สายตาจึงหันไปทางไป๋จงกั๋วและไป๋เสี่ยวเสี่ยว พลางถามด้วยความงุนงง
เดิมทีรถชนไป๋จงกั๋วกับไป๋เสี่ยวเสี่ยว หากเป็นปกติเขาจะถือสาเอาความให้ถึงที่สุด
แต่เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่มีบาดแผล เวลานี้ก็เดือนมกราแล้ว กลางคืนหนาวเหน็บถึงกระดูก ยืนโง่ ๆ อยู่ตรงนี้เพื่อเอาคำตอบ เพื่อค่าเสียหายนิด ๆ หน่อย ๆ มันไม่เห็นจะคุ้มเลย
ส่วนไป๋จงกั๋วก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนซื่อ ๆ ตรง ๆ ไม่ชอบไปถือสาเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว ดูท่าทางเรื่องนี้เขาก็คงจะปล่อยให้มันจบไป
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า
ชายหนุ่มที่โผล่มา ซึ่งก็คือเจ้าของรถ กลับดูเหมือนจะไม่ยอม!
“อะไรคือขูดสีกัน!”
“เขาเป็นคนขับรถชนพวกเราชัด ๆ!”
“ฉันกับพ่อไม่เอาความ เขากลับจะมาเป็นคนร้ายฟ้องคนดีเสียอีก”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยความโมโห
“เสี่ยวเสี่ยว พูดให้น้อย ๆ หน่อย”
ไป๋จงกั๋วส่ายหัว แล้วหันไปทางชายหนุ่มที่คาบบุหรี่ ยิ้มประจบประแจงพูดว่า “น้องชาย ขอโทษด้วยนะที่สร้างความลำบากให้ แต่…รถของคุณพวกเราดูเหมือนจะไม่ได้ขูดนะครับ ด้านบนแค่มีโคลนถูกลอกออกไปเท่านั้นเอง”
“อีกอย่าง ชัด ๆ ว่าคุณเป็นคนชนพวกเรา พวกเราขับมาบนทางจักรยานตลอด มันจะเป็นความผิดของพวกเราได้ยังไง”
ชายหนุ่มดีดก้นบุหรี่ในมือไปตรงหน้าไป๋จงกั๋ว หัวเราะเย็นชา “ขูดโคลนออกไป นั่นก็คือขูดแล้ว! พวกคุณจะชดใช้ยังไง?”
“น้องชาย ทำคนต้องมีเหตุผลบ้างนะ!”
“นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเราเลย”
“แจ้งตำรวจเลยดีกว่า”
ไป๋จงกั๋วรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง จึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ชายหนุ่มสีหน้าบูดบึ้ง หัวเราะเย็นชา “แจ้งตำรวจ? งั้นแจ้งเลยสิ กรมตำรวจโน่น พี่น้องพวกเราทั้งนั้น!”
“คุณ…”
ไป๋จงกั๋วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเผยความหวาดกลัว
“คุณอา ให้ผมจัดการเองครับ”
หลี่หย่วนเต้าเดินไปข้างหน้า ขมวดคิ้วพูด
ไป๋จงกั๋วรีบกันไว้ “หย่วนเต้า หลบไปข้างหลัง คุณอาจัดการได้!”
“พ่อ พวกมันก็แค่อาศัยบารมีรังแกคน!”
“มีอำนาจมีเส้นก็เก่งสินะ!”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวขัดใจไม่หาย ทำปากยื่นแล้วพูดเสียงดัง
“โอ้?”
“เด็กสาวตาแป๋วน่ารักน่าชัง นี่ยังดูเป็นนักเรียนอยู่เลยนะเนี่ย!”