ตอนนี้เป็นช่วงหางเทศกาลตรุษจีนแล้ว
ขากลับจากต่างถิ่น ไปเยี่ยมญาติ หรือออกเดินทางไกล ล้วนเป็นช่วงคับคั่ง
พวกเจ้าหน้าที่รักษาความสงบในเมืองก็แทบจะออกปฏิบัติหน้าที่กันเต็มกำลังในช่วงนี้ เพื่อจัดระเบียบการจราจร
แน่นอน
ตอนนี้เอง ก็เป็นจังหวะดีที่พวกเขาจะเริ่มโกยผลประโยชน์กันอีกรอบ
ช่วงก่อนและหลังตรุษจีน เป็นช่วงที่พวกเขาคึกคักที่สุด ดั่งไฮยีนาหัวหน้าฝูงในแอฟริกาที่กรีดร้องพร้อมจะชิงเหยื่อที่เสือดาวล่ามาได้ตลอดเวลา
ไม่รู้ว่าจู้ทิงทำผิดกฎจราจร หรือถูกตั้งใจกลั่นแกล้งกันแน่
"เฮ้ เจ้าเด็กน้อย นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
หลี่หย่วนเต้าเดินเข้ามาใกล้ ถามพลางยิ้ม
จู้ทิงที่ยังมัดผมหางม้าได้ยินเสียงคุ้นเคยก็อดสะดุ้งไม่ได้
เธอรีบหันกลับมา
เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยตรงหน้า ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แววตาคลอหน่วยเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี "พี่หย่วนเต้า มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? อ๊ะ ฉัน... เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน กะว่าจะโทรหาพี่ แต่นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่นี่นะ!"
"เพิ่งกลับมาเหรอ?"
"ไม่ได้อยู่ฉลองตรุษจีนที่บ้านหรือ?"
หลี่หย่วนเต้าเหลือบมองพวกที่กำลังตรวจใบขับขี่และเอกสารต่างๆ ของจู้ทิง ก่อนจะถามเธอด้วยความแปลกใจ
จู้ทิงถอนหายใจอย่างจนใจ "สงสัยดวงฉันไม่ดี ซวยล่ะมั้ง ปิดเทอมฤดูหนาวปุ๊บ ฉันก็เริ่มทำงานพาร์ตไทม์รายวันเลย เลยไม่ได้กลับมาก่อน รอจนถึงตรุษจีน ปรากฏว่าฉันแย่งตั๋วรถไฟไม่ได้ แม้แต่ตั๋วเครื่องบินก็แย่งไม่ได้ อีกอย่างตั๋วเครื่องบินก็แพงซะเหลือเกิน! พ่อเลยให้ฉันอยู่ที่นั่นต่ออีกหน่อย กลับมาหลังตรุษจีนแล้วกัน"
"งั้นก็ซวยจริงๆ เลย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว
จู้ทิงชี้ไปที่พวกเจ้าหน้าที่ตรงหน้า แล้วถอนหายใจอีก "เห็นไหม ฉันซวยอีกแล้ว! โดนพวกคุณลุงเรียกจอด!"
"เกิดอะไรขึ้น? เธอฝ่าไฟแดง หรือทำผิดกฎจราจรอะไรหรือเปล่า?"
หลี่หย่วนเต้ามองจู้ทิงที่ตัวเล็กน่ารักแล้วแหย่ว่า "คงไม่ใช่เพราะเขาเห็นว่าเธอตัวเล็กเกินไป ขับรถแล้วออกปัญหาง่าย เลยยึดเธอไว้หรอกนะ!"
"หลี่หย่วนเต้า นายน่ารำคาญจัง!"
"ฉันก็ตั้ง 155 นะ! ตรงไหนเล็ก?"
จู้ทิงยืดอกที่ก็เล็กน่ารักไม่แพ้กันอย่างขัดใจ
"จริงๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าคุณลุงจะเอายังไง ฉันไม่ได้ทำผิดกฎจราจรอะไรเลยนะ"