ไอ้พวกนี้มันพวกข่มคนอ่อนแอ ประจบคนแข็งแกร่งชัด ๆ!
เมื่อกี้ที่ร้านหม้อไฟ ยังจะปรับพวกเราทุกคนอย่างเอาเป็นเอาตาย
พอได้ยินสถานะของฉู่หยาง รู้ว่าฉู่หยางมีเส้นสายและภูมิหลังแน่นหนา ก็หางจุกทันที
ส่วนตอนนี้
มันกลับเดินยืดอกมาบนถนน รังแกชาวบ้านตาดำ ๆ!
"ใช่!"
"เจอกันอีกแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้ายิ้ม
"หัวหน้าหยาง ท่านรู้จักเหรอ?"
พวกหน่วยพิทักษ์เมืองหลายคนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถามอย่างระมัดระวัง
หยางอู่จินโบกมือ มองหลี่หย่วนเต้าด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ใช่ เจอกันอีกแล้ว! ก่อนหน้านี้เห็นแก่หน้าคุณชายฉู่ ฉันเลยไม่ถือสา! คิดว่าสักวันไอ้หมอนี่จะต้องตกมาอยู่ในมือฉันหยางอู่จิน! นึกไม่ถึงว่านายจะมาเร็วนัก หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ!"
"อ้อ สรุปว่านายเห็นแก่หน้าฉู่หยางสินะ?"
"แต่นายเข้าใจผิดแล้ว"
"ฉันกับฉู่หยางไม่ได้สนิทกัน ฉันไม่ต้องให้ไอ้โง่นั่นช่วย"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พูดเย็นชา
"นายกับคุณชายฉู่ไม่สนิทกัน? ไอ้โง่?"
"ฮิฮิ... งี้เอง!"
"นายนี่เป็นไอ้ขี้อวดที่สุดที่หัวหน้าคนนี้เคยเจอ!"
หยางอู่จินหรี่ตาลง ยิ้มเยาะ "ถ้านายไม่อยากให้ฉันหักขานายละก็ ขึ้นรถแต่โดยดีแล้วกลับไปที่หน่วยพิทักษ์เมืองกับเราซะ"
"นายชื่อหยางอู่จินใช่ไหม?"
"ที่บ้านนายคงไม่มีคนชื่อหยางซื่อเค่อ หยางซานเหลี่ยง หรือว่าหยางอี้ตุนอะไรพวกนี้หรอกนะ?"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบาง ๆ "จะหักขาฉัน นายยังห่างชั้นนัก! ไปเรียกหยางอี้ตุนมาเถอะ! เขาอาจจะพอมีสิทธิ์บ้างนิดหน่อย!"
"ฮ่า ๆ... หยางอี้ตุน!"
"รีดไถได้ตั้งเยอะ ฉันว่าต้องมีหยางอี้ตุนแน่!"
ชาวบ้านรอบ ๆ ได้ยินหลี่หย่วนเต้าเหน็บแนมแบบนี้ ก็พากันหัวเราะลั่น
"หาที่ตาย!"
หยางอู่จินโกรธจนหน้าแดง ก้มหน้าชี้ไปที่หลี่หย่วนเต้าแล้วตะคอก "จัดการให้หน่อย หักขามัน ลากกลับหน่วย เรื่องเกิดอะไรขึ้น ฉันรับผิดชอบเอง!"
"รับทราบ หัวหน้า!"
ลูกทีมกลุ่มหนึ่งถือกระบองไฟฟ้า ตื่นเต้นดีใจราวกับหมาบ้า พุ่งเข้าใส่หลี่หย่วนเต้า
ปกติ
นอกจากรีดไถแล้ว ส่วนใหญ่ก็ว่างจนแทบจะวางไข่ได้!
ชาวบ้านธรรมดา ๆ จะไปหาเรื่องอะไรมารังแกเขาไม่ได้!
ส่วนข้างบนก็เป็นผู้ใหญ่หมด พวกเด็กกระจอกอย่างพวกมันก็เป็นแค่ลูกไล่ คอยก้มหัวพยักหน้าไม่หยุด