เวลานี้ถานซ่วยคิดแค่เพียงเอาชีวิตรอด!
ตอนที่หลี่หย่วนเต้าพูดถึงเรื่องที่เขาเคยมาถึงหน้าร้านหม้อไฟแล้วยโสพ่นควันบุหรี่ใส่หน้า เขาก็เข้าใจทันทีว่า อีกฝ่ายกำลังจะสะสางกับเขาทีละเรื่องทีละอย่าง!
แม้แต่ยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งยังต้องคุกเข่า แม้แต่ตระกูลฉู่ที่ทรงอำนาจก็ยังเจ๊ง ตอนนี้เขาไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรให้รักษาอีกแล้ว
ชีวิตน้อย ๆ นี่ เมื่อเทียบกับเรื่องอื่นแล้ว ล้ำค่ายิ่งกว่านัก!
ดังนั้นเขาจึงทรุดตัวนั่งกับพื้น พิงข้างโซฟา แล้วตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ปากยังพร่ำขอโทษไม่หยุด เสียงสั่นเครือ: “พี่เต้า ขอโทษนะ ขอโทษนะ…”
“เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ…”
แต่ละฝ่ามือหนักหน่วง จนฟันที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่หลุดร่วงหมด เลือดผสมน้ำมูกน้ำตากระเด็นเปรอะไปทั่ว
นี่ทำให้ถานซ่วยเจ็บจนตัวสั่น แน่นอน ที่ตัวเขาสั่นงันงก ก็เพราะความกลัวด้วย!
มือขาหัก ยังรักษาได้ ยังมีโอกาสเดินได้ ไม่กระทบชีวิต
ฟันหักหมด ก็ยังใส่ฟันปลอมได้!
แต่ถ้าชีวิตดับ ก็คือจบเลย!
ตอนนี้เขาจะตบหน้าไปเรื่อย ๆ จนกว่าหลี่หย่วนเต้าจะพอใจ!
หลี่หย่วนเต้ามองดูเงียบ ๆ ไม่เอ่ยปากห้าม ในแววตาฉายแววดุดัน
ด้านข้าง ฉินเหยียนหลิงที่ตกใจจนมืออ่อนเท้าอ่อน ยิ่งไม่รู้จะทำอย่างไร ดวงตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
ฉู่หยางถูกพาตัวไปแล้ว ตระกูลฉู่ก็กำลังจะหายไปจากอำเภอปินโจว หล่อนไม่มีที่พึ่งพิงใด ๆ อีก ไม่มีที่มาของความเหนือกว่าใด ๆ อีก
หล่อนลาออกจากมหาวิทยาลัยกลับมา ก็เพราะหวังจะเกาะฉู่หยางซึ่งเป็นลูกเขยเศรษฐี
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างพังทลาย!
สุดท้ายยังมาล่วงเกินหลี่หย่วนเต้าอีก!
หล่อนอยากลุกขึ้นไปขอโทษหลี่หย่วนเต้า แต่ศักดิ์ศรีสุดท้ายในใจ ทำให้หล่อนฝืนใจทำไม่ลง
ยิ่งเห็นภาพถานซ่วยตบหน้าตัวเอง หล่อนก็ยิ่งกลัว หล่อนกลัวความเจ็บ หล่อนไม่มีทางลงมือแบบนั้นเด็ดขาด!
เพียงแต่ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าไม่มีเวลามาสนใจผู้หญิงคนนี้ เขาตวาดใส่ถานซ่วยอย่างเย็นชาว่า: “หยุดได้แล้ว! ถ้านายยังตบอีกจนลิ้นฉีก ข้าก็คุยกับนายไม่ได้แล้ว!”
“ครับ…ข…พี่เต้า!”
ถานซ่วยรู้สึกโล่งอก หยุดมือลง รู้สึกราวกับรอดพ้นจากภัยใหญ่
“นายนั่นแหละขี้!”
หลี่หย่วนเต้าทำหน้าดุกล่าวอย่างเย็นชา