เมื่อเห็นถานหลิงเชิญชวนอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งและอ้อนวอน ประกอบกับเจ้าตัวดื่มไปไม่น้อย ดวงตาจึงพร่ามัว
หลี่หย่วนเต้าเห็นแล้วก็ยากจะปฏิเสธ
อีกอย่างสภาพของอีกฝ่าย ก็ทำให้เขาปล่อยมือจากไปเฉยๆ ไม่ได้
ถ้าพวกเด็กแว้นผมทองพวกนั้นย้อนกลับมาอีกล่ะ?
พวกมันถูกหักมือหักเท้า ถ้าจะกลับมาแก้แค้น ถานหลิงต้องเจ็บหนักแน่!
คิดได้ดังนี้
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้ารับ "งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ จะขอตีซี้กินข้าวฟรีกับท่านประธานถานสักมื้อ!"
ตีซี้กินข้าวผมสักมื้อ?
คำนี้มันกำกวมหรือเปล่า?
หรือว่าคุณชายหลี่กำลังบอกใบ้อะไร?
ใบหน้างามของถานหลิงแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย มือทั้งสองประสานกันอย่างเลิ่กลั่ก ร่างอรชรบิดไปมา ปกติแล้วท่วงท่าอันแข็งกร้าวหายไปสิ้น เผยท่าทีเหมือนเด็กสาว
โชคดีที่เจ้าตัวดื่มไปมาก ใบหน้าแดงซ่านอยู่แล้วจึงมองไม่ออกว่ากำลังเขินอาย
แต่เธอตั้งสติได้เร็ว ยิ้มเม้มปากพูด "คุณชายหลี่ เมืองหยินซวงนี้ มีที่กินอร่อยๆ ไม่น้อยเลยนะคะ ดิฉันพาคุณไปชิมอาหารพื้นเมืองที่นี่ดีกว่าค่ะ"
"ผมว่าคงไม่ต้องเปลืองขนาดนั้น ตามสบาย กินนิดหน่อยก็พอ"
"สู้ท่านประธานถานลงครัวเอง ทำกับข้าวง่ายๆ สักสองสามอย่างยังจะดีกว่า"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือปฏิเสธ
หา!
ลงครัวทำกับข้าว?
อย่างนั้นก็ต้องเชิญคุณชายหลี่กลับไปที่บ้านสินะ?
พาผู้ชายกลับบ้าน มันจะเหมาะจริงๆ เหรอ?
ถานหลิงนิ่งอึ้ง ใบหน้ายิ่งแดงกว่าเดิม
เธอทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย "นี่จะเป็นการเสียมารยาทเกินไปไหมคะ ฝีมือทำอาหารของดิฉันก็แค่พอใช้ได้!"
"ครั้งก่อนผมช่วยชีวิตลูกสาวคุณไว้ แล้วยังให้สูตรยาจีนอีก"
"แต่ใครจะรู้ว่าจะมีผลข้างเคียงอะไรหลงเหลืออยู่ไหม? ถือโอกาสนี้ ผมจะตรวจดูให้อีกรอบเลยดีกว่า"
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบๆ ด้วยรอยยิ้ม
"จริงด้วย ขอบคุณคุณชายหลี่มากค่ะ!" ถานหลิงดีใจ เอ่ยขึ้นทันใด
ถึงตอนนี้ลูกสาวจะหายดีแล้ว ไปตรวจที่โรงพยาบาลก็ไม่เจออะไร แต่อาจมีผลข้างเคียงที่โรงพยาบาลตรวจไม่พบก็ได้
เทียบกันแล้ว ถานหลิงเชื่อในฝีมือแพทย์อันน่าทึ่งของหลี่หย่วนเต้ามากกว่า
และการตรวจให้ลูก ก็เท่ากับมีเหตุผลเพียงพอที่จะเชิญเขากลับบ้าน