เวลานี้
หลี่หย่วนเต้าได้ออกจากสายน้ำจิงหงแล้ว เดินไปตามถนนเลียบชานเมืองอย่างไม่รีบร้อน
ตะวันลับฟ้าทางทิศตะวันตก
ภายในเมืองหยินซวง แสงไฟยามค่ำเพิ่งจะสว่างขึ้น
เดินมาได้ไม่ไกลนัก
โทรศัพท์หมายเลขแปลกหน้าก็โทรเข้ามา
เมื่อรับสาย หลี่หย่วนเต้าพบว่าเป็นซ่างกวนซูฉีที่โทรมา
"คุณชายหลี่ ใช่ท่านไหมคะ? ฉันซ่างกวนซูฉีเอง!"
จากปลายสาย น้ำเสียงของซ่างกวนซูฉีทั้งนอบน้อมและหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
ครั้งแรกที่พบกัน ผู้หญิงคนนี้ทั้งเย็นชาและมีแววตาดูถูกเต็มเปี่ยม
แต่ตอนนี้
นางคงรู้แล้วว่าตระกูลทัวป๋อถูกทำลาย และเป็นฝีมือของหลี่หย่วนเต้า ท่าทีของนางจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยำเกรงอย่างแรงกล้า
เสียงพูดก็อ่อนหวานนุ่มนวล อ่อนโยนมาก ฟังแล้วสบายหู
"ใช่ฉัน!"
หลี่หย่วนเต้าตอบอย่างเรียบ ๆ ว่า: "มีธุระอะไรหรือ?"
"คุณชายหลี่ คืออย่างนี้... คุณปู่ให้ฉันมาที่ภูเขาหยินซวง เพื่อดูแลกิจวัตรประจำวันของท่าน ตอนนี้ฉันรออยู่ในลานบ้านแล้ว ท่านจะกลับเมื่อไหร่คะ?"
ซ่างกวนซูฉีถามอย่างระมัดระวัง
หลี่หย่วนเต้าแสดงสีหน้าฉันใด นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ซ่างกวนปู้ไล่เคยบอกว่าจะให้หลานสาวสุดรักซ่างกวนซูฉีมาที่ภูเขาหยินซวง เพื่อรับใช้เขา
เพื่อที่จะเกาะขาใหญ่เส้นนี้ ซ่างกวนปู้ไล่ก็ยอมทุ่มสุดตัว คิดจะสังเวยหลานสาวสุดที่รักของตน
"เธอเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือ?"
"คืนนี้จะปรนนิบัติฉันอย่างไร?"
หลี่หย่วนเต้าถามพลางหัวเราะ
ไอ้ลามก!
ผู้ชาย ก็เป็นพวกหื่นกามตัวพ่อกันทั้งนั้น!
ซ่างกวนซูฉีที่อยู่ปลายสาย แอบด่าอยู่ในใจพลางกัดฟันตอบว่า: "คุณชายหลี่กลับมา ฉัน... ฉันจะทำตามที่ท่านสั่งให้ดีที่สุด!"
ผู้หญิงคนนี้ ยอมแล้วหรือยังไม่ยอมกันแน่นะ?
รอกลับไปที่ภูเขาหยินซวง ฉันจะทำให้เธอว่าง่ายเสียเลย อีกอย่างเธอยังค้างฉันอยู่หนึ่งที!
หลี่หย่วนเต้าฟังออกว่าน้ำเสียงของซ่างกวนซูฉีนั้นแฝงไว้ด้วยการกัดฟันกรอด เขาคิดในใจพลางตอบกลับว่า: "งั้นก็ล้างตัวให้สะอาดแล้วรอฉัน ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้"
ไม่รอให้ซ่างกวนซูฉีตอบ เขาก็วางสายไปทันที
กลับถึงภูเขาหยินซวงเมื่อไหร่ เขาจะจัดการสั่งสอนผู้หญิงที่หยิ่งยโสคนนี้เสียหน่อย