วันสิ้นปีต้อนรับปีใหม่
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวดีใจจนนอนไม่หลับ ถึงกับลากหลี่หย่วนเต้ากับจีหงเหยียนไปนั่งที่ระเบียง กินขนม แทะเมล็ดแตงโม คุยกันยันดึกดื่น
กระทั่งง่วงจนทนไม่ไหว ทั้งสามคนถึงแยกย้ายไปนอนห้องใครห้องมัน
มีแค่สามห้อง จีหงเหยียนเลยต้องเบียดกับไป๋เสี่ยวเสี่ยวห้องเดียว
แต่จีหงเหยียนไม่จำเป็นต้องนอนหลับเลยด้วยซ้ำ นอนลงไปก็เบิกตากว้างเหม่อลอย
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวอยู่ในช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น ไม่รู้เลยสักนิดว่าคนข้างตัวไม่ได้หลับ
คืนนั้น
หลี่หย่วนเต้าก็หลับสบายเป็นพิเศษ เขาดื่มด่ำกับความรู้สึกอบอุ่นของบ้านอย่างมีความสุข กระทั่งหลับจนตื่นเองตามธรรมชาติ สายแล้วถึงตื่น
ตอนตื่นขึ้นมา ป้าหลี่หว่านทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวลากจีหงเหยียนมาร่วมโต๊ะด้วยกัน แม้จีหงเหยียนจะเป็นหุ่นเชิด แต่ความจริงแล้วนางยังมีประสาทรับรสและด้านอื่น ๆ แบบคนปกติ เพียงแต่ร่างกายบางส่วนเหมือนหุ่นเชิดเท่านั้น
"ป้า อีกเดี๋ยวผมจะไปร้านซานเว่ยเฉ่าถังหน่อยนะครับ!"
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลี่หย่วนเต้าพูดกับหลี่หว่าน น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวหยุดกิน ริมฝีปากเม้มแน่น เงียบลงทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หว่านและไป๋จงกั๋วแข็งค้างเล็กน้อยในจังหวะนั้น
ร้านซานเว่ยเฉ่าถัง เป็นร้านแพทย์แผนจีนที่พ่อแม่เคยทำอยู่ตอนยังมีชีวิต และเป็นที่อยู่ของครอบครัวพวกเขาด้วย
หลังจากเกิดเหตุไฟไหม้ ที่นั่นก็ร้าง ไม่มีใครรับช่วงต่อ
หลี่หว่านถอนหายใจถาม "หย่วนเต้า ลูกอยากไปดูเหรอ?"
"ครับ!"
"ป้า ปีใหม่แล้ว ผมอยากไปเซ่นไหว้พ่อกับแม่หน่อย!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าพูด
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวพูดขึ้นมาทันที "พี่หย่วนเต้า อย่าเศร้าไปเลยนะ! แม่เคยบอกว่า ตอนนั้นทั้งคุณลุงคุณป้าต่างไม่มีซากกระดูกเหลืออยู่เลย สงสัยพวกท่านอาจจะยังไม่ตายก็ได้?"
"ก็อาจจะนะ!"
"แต่ผมก็ยังอยากไปเซ่นไหว้!"
หลี่หย่วนเต้าทอดถอนใจเบา ๆ
เรื่องนี้ เขาจำได้ตามธรรมชาติ
ตอนที่เขายังเด็กมาก เหตุไฟไหม้ครั้งนั้น ได้กลืนกินพ่อแม่ของเขาไป
หลังจากกลับมาแล้ว เขาก็สืบทราบว่า พ่อแม่ถูกคนอื่นฆ่าตาย แต่ต่อหน้าเขายังไม่คิดจะบอกป้า จะได้ไม่ทำให้พวกเขากังวล