เฮ้อ!
คำพูดข่มขู่ ทำให้หลี่หย่วนเต้าอดส่ายหัวไม่ได้ ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เจ้าเยี่ยนหยางนี่ ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว!
ส่วนเหลียงเจิ้นที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าเยี่ยนหยางยังกล้าพูดข่มขู่ตอนนี้ และพี่ลูกของอีกฝ่ายอย่างหูลี่ฉุนกำลังจะมา เขาก็อดที่หนังตากระตุกไม่ได้
หูลี่ฉุนไม่เพียงแต่จะมาส่งตัวตาย เยี่ยนหยางตรงหน้าก็หาเรื่องใส่ตัวไม่เลิก!
"พี่หยาง อย่าพูดเลย นายอย่าพูดแล้ว..."
เหลียงเจิ้นใจสั่นขวัญแขวน หน้าตาหมองคล้ำ พยายามเกลี้ยกล่อม
เขาไม่อยากให้หลี่หย่วนเต้าโมโหเดือดดาล แล้วระบายโทสะใส่ตน
แม่งเอ๊ย แกหุบปากไปเลย!
เยี่ยนหยางหมั่นไส้เหลียงเจิ้นมานานแล้ว ตอนนี้ขาหักปวดร้าวถึงกระดูก ได้ยินคำพูดพ่นของเหลียงเจิ้นอีก ไฟโกรธในใจก็พลุ่งพล่าน
หลังจากเหลียงเจิ้นหุบปาก เขาก็จ้องหลี่หย่วนเต้าด้วยสายตาดุร้ายอีกครั้ง "ไม่พูด แปลว่ากลัวแล้ว? นายคุกเข่าขอโทษฉันตอนนี้ ขอร้องฉัน ฉันยังจะคิดให้พี่ลูกพี่น้องฉันปล่อยนายไป! เชี่ย ตอนนี้นายเก่งมากก็จริง แต่นายจะมาขัดแย้งกับตระกูลฉู่ฉัน หรือกับสมาคมหลงหยินคนเดียวได้หรือไง?"
เผชิญสายตาอาฆาตของเยี่ยนหยาง หลี่หย่วนเต้าอดส่ายหัวไม่ได้ เอ่ยว่า "เดิมทีฉันยังจะให้โอกาสนายนิดหน่อย แต่น่าเสียดาย... นายไม่เพียงแต่ไม่คว้าไว้ ยังบดขยี้ไมตรีเพื่อนเก่าชิ้นสุดท้ายอีกชิ้นหนึ่งทิ้งด้วย! ดูออกเลยว่านายมั่นใจในตัวพี่ลูกที่ว่านั่นมากเลยนะ! ความมั่นใจเป็นเรื่องดี แต่ว่า... เกรงว่าเขาคงช่วยนายไม่ได้!"
"รอไปเถอะ ถ้าแน่จริงก็รอไป!"
เยี่ยนหยางกัดฟันที่หลงเหลือไม่กี่ซี่ พูดอย่างดุร้าย
ที่จริงเขาก็กลัวว่าหลี่หย่วนเต้าจะอาละวาด ลงมือฆ่าเขาตรงนี้
ดังนั้นหลังจากทิ้งคำขู่ ก็ไม่กล้าปลุกเร้าหลี่หย่วนเต้าต่อ
ตู้ม!
เพียงห้านาที
หน้าร้านหม้อไฟก็เกิดเสียงระเบิดกึกก้อง
รถคันที่เดิมพุ่งชนประตูกระจกของร้านหม้อไฟจนแตกละเอียด ถูกแรงมหาศาลเขย่าจนกระเด็นออกไป
ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ก้าวเท้าเข้ามาในร้านหม้อไฟ
"เฮือก..."
"นี่มันพลังอะไรกัน!"
"รถ ถูกเตะจนกระเด็นไปได้!"
"จอมยุทธ์ผู้แท้จริง!"
คนในที่นั้น ยกเว้นเยี่ยนหยางและเหลียงเจิ้น ต่างมองอย่างตกตะลึง ใจสั่นสะท้าน