ไม่กล้าคุยด้วย?
หนังตาของหูหลี่ฉุนกระตุกเล็กน้อย ในใจอดไม่ได้ที่จะเต้นรัว
เขาไม่รู้ว่าหลี่หย่วนเต้าเอามั่นใจมาจากไหน อาจารย์ของตัวเอง ผู้เป็นถึงยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งขั้นกลางช่วงจุดสูงสุด ยังไม่มีสิทธิ์เสวนาด้วยงั้นหรือ?
คนผู้นี้อายุแค่ยี่สิบกว่า ฝีมืออัจฉริยะถึงเพียงนี้ น่าตกตะลึงจริง ๆ
หรือว่าเบื้องหลังของเขาจะน่าสะพรึงกลัวเกินจินตนาการ?
แค่อำเภอปินโจวเล็ก ๆ จะมีเบื้องหลังอะไรได้!
คิดไม่ตก
หูหลี่ฉุนรู้สึกว่าหลี่หย่วนเต้ากำลังข่มขู่เขา!
อาจารย์ฉื่อชงนั่นคือจอมยุทธ์ระดับเสวียนจิ่งรุ่นเก๋าเชียวนะ!
อย่างน้อยก็น่าจะให้เกียรติกันบ้างสิ!
คิดถึงตรงนี้ หูหลี่ฉุนกัดฟันพูดว่า: "รุ่นพี่ ผมจะโทรหาอาจารย์เดี๋ยวนี้! หวังว่ารุ่นพี่จะเจรจากับอาจารย์ผมให้เรื่องตรงหน้าจบลงด้วยดี! ไอ้ฉู่หยางนี่มันไม่ดีสมควรแล้ว แต่... มันก็ไม่ถึงกับต้องให้สมาคมหลงหยินของผมถูกยุบ แล้วให้ตระกูลฉู่ออกจากอำเภอปินโจวเลยนี่ครับ!"
"งั้นแกก็โทรสิ!"
หลี่หย่วนเต้านั่งลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ อีกครั้ง พยักหน้าพูด
หูหลี่ฉุนถอนหายใจโล่งอก รีบควักมือถือออกมา
เขายังกลัวว่าหลี่หย่วนเต้าจะไม่ให้เขาโทรเรียกอาจารย์มา
ไม่งั้นเรื่องวันนี้คงแก้ยาก!
สมาคมหลงหยินที่ยิ่งใหญ่ เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาด้วยมือเดียว ตอนนี้จะต้องถูกยุบ นั่นไม่เท่ากับเอาชีวิตเขาไปหรอกหรือ?
ส่วนให้ตระกูลฉู่ออกจากอำเภอปินโจว ยิ่งยากเหมือนปีนฟ้า
อำเภอปินโจวคือรากฐานของตระกูลฉู่ การให้ออกจากปินโจวก็ไม่ต่างอะไรกับการถอนรากถอนโคน!
โทรศัพท์ติดไว หูลี่ฉุนพูดด้วยความเคารพว่า: "อาจารย์ครับ เกิดเรื่องนิดหน่อย ท่านดูก่อนได้ไหมว่าจะมาที่นี่ได้หรือเปล่า? ลูกพี่ลูกน้องผมไปมีเรื่องกับรุ่นพี่ที่เป็นยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งท่านหนึ่ง! ถ้าท่านออกหน้า บางทีอีกฝ่ายอาจจะ... เกรงใจท่าน ให้โอกาสลูกพี่ลูกน้องผมสักครั้ง!"
สองวันนี้ ฉื่อชงและโหวเยี่ยนยังไม่ได้ออกจากอำเภอปินโจว
ครั้งที่แล้วที่ได้เห็นวิชาสะท้านฟ้าของหลี่หย่วนเต้า และรู้ว่าหลี่หย่วนเต้าคือจอมยุทธ์อู่หวังระดับสูง อีกทั้งคนระดับนี้ยังอยู่ข้างสมาคมเถาฮวาเสียด้วย