สำหรับการที่เหอเหม่ยอวี้รู้จักกาลเทศะหลบไปยืนข้าง ๆ
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าอย่างพอใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปด้านข้าง พลางพูดเย็นชาว่า “หวงเหวิน เว่ยเหลียงหลง พวกแกมีส่วนด้วยหรือเปล่า”
เมื่อสบตากับหลี่หย่วนเต้า หวงเหวินและเว่ยเหลียงหลงก็ตกใจจนตัวสั่นงันงก สีหน้าเลิ่กลั่กไปหมด
การลงมือของหลี่หย่วนเต้าดุดันเกินไป ฉู่หยางและถานซ่วยถูกต่อยจนหน้าบวมช้ำตาปูด แม้แต่ฉินเหยียนหลิงเขายังไม่เว้น พวกเขาไม่อยากทนทุกข์ทรมานจากคมเขี้ยว
ดังนั้นทั้งสองจึงรีบส่ายหน้า “พี่เต้า... พวกเรา... พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! ไม่เกี่ยวกับพวกเราจริง ๆ...”
ฉิบ!
ไอ้ขี้ขลาดสองตัว!
ฉู่หยางกับถานซ่วยเงยหน้าจ้องเขม็ง ด่าอยู่ในใจ
“เชื่อพวกแกก่อนชั่วคราวละกัน!”
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าหงึกหงัก สายตาจับกลับไปที่ฉู่หยางกับถานซ่วยอีกครั้ง “พวกแกว่ามาเถอะ! จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่านะ! การฆ่าสำหรับฉันมันง่ายกว่ากินข้าวดื่มน้ำอีก คนที่ฉันจะฆ่า ปกติไม่เคยใจอ่อน! แค่หัวหน้าห้องอยู่ที่นี่ พวกเรายังนับว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่าได้ครึ่งหนึ่ง ที่บอกว่าครึ่ง เพราะหลัก ๆ ก็คือพวกแกไม่เคยมองฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นเลย!”
“แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก มีเพื่อนร่วมชั้นแบบพวกแก ฉันเองก็รู้สึกละอายจริง ๆ!”
ฆ่าคน!
เขากล้าฆ่าจริง ๆ เหรอ?
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตัวสั่นสะท้าน ใจเต้นโครมครามทันที
“แกกล้าฆ่าคน?”
“แก... แกจะแตะต้องฉันไม่ได้นะ!”
ฉู่หยางพยุงตัวลุกขึ้น เงยหน้าขึ้นขบฟันที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่พูดอย่างเดือดดาล
เขาแบกครอบครัวใหญ่ที่ทรงอำนาจไว้ข้างหลัง ยังมีสมาคมหงอหยินที่แข็งแกร่งอีก เขาคิดว่าตัวเองพึ่งพาชาติตระกูลจนเต็มแก่
แกร๊ก!
หลี่หย่วนเต้าก้าวขาเดียวเหยียบลงไป สบาย ๆ ก็เหยียบขาฉู่หยางหักไปข้างหนึ่งแล้ว
เสียงกระดูกหักดังกรุบกรับที่พื้น ทำให้เหอเหม่ยอวี้และพวกได้ยินจนแก้วหูแทบฉีก หนังศีรษะชาไปหมด!
ตอนนี้พวกเขามองไป ก็เห็นขาของฉู่หยางข้างหนึ่งถูกเหยียบแบน ถูกเหยียบจนโค้งงอ ผิดรูปผิดร่างไปหมด
ฉากน่าขนพองสยองเกล้าขนาดนี้
นอกจากถานซ่วยแล้ว คนอื่นยังไม่เคยเห็นเหตุการณ์น่าสะพรึงกลัวแบบนี้มาก่อน