เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าอันคมชัด มาพร้อมกับคำพูดเย็นเยียบของหลี่หย่วนเต้า ทำให้ปู้หลิวอวิ๋นหมุนตัวเป็นวงกว้างกลางอากาศ
หวังเจี้ยนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างยืนอึ้งไปตาม ๆ กัน
พวกเขาไม่คิดว่าหลี่หย่วนเต้าจะลงมือทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ตบคุณชายน้อยของบริษัทอี้ตู้เข้าให้ นี่มันหาที่ตายชัด ๆ!
ฝีมือการปรุงยาของนายมันสุดยอดก็จริง แต่นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะลอยนวลได้หรือไง?
ถ้าเรื่องมันบานปลาย บริษัทอี้ตู้เดือดขึ้นมา ทุกคนก็ซวยกันหมด!
แต่ก็ต้องยอมรับว่าโคตรสง่าอหังการเลย!
ซ่งอี้และซูเซียวเหยาต่างเบิกตากว้าง คิดอยู่ในใจ
พวกเขาเคยเห็นความไม่เกรงกลัวใครของหลี่หย่วนเต้ามาแล้ว
แต่ก็ไม่คิดว่า
เจอคุณชายน้อยแห่งบริษัทอี้ตู้แบบนี้ ก็ยังกล้าลงมือตรง ๆ ไม่ลังเล
เขาว่ากันว่าตีคนอย่าตีหน้า
ไม่นานนัก ปู้หลิวอวิ๋นที่หยุดหมุนได้ก็ตั้งสติ ก่อนจะระเบิดความโกรธออกมาสุดขีด "เชี่ย เชี่ย เชี่ย... แมร่งกล้าตบฉันเรอะ? แกกล้าตีฉัน? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? แกซวยแล้ว ครอบครัวแกก็ซวยด้วย..."
หวังเจี้ยนใจเต้นตุบ ๆ รีบห้าม "คุณชายปู้ ใจเย็นก่อนครับ ได้โปรดใจเย็นก่อน!"
"คุณชายครับ รีบขอโทษคุณชายปู้เถอะ ไม่งั้น... เรื่องมันจะใหญ่โตเอานะ!"
พูดจบ หวังเจี้ยนก็รีบหันไปบอกหลี่หย่วนเต้า
อัจฉริยะด้านการปรุงยาที่สุดยอดแบบนี้ จะมาตายเอาตอนนี้ไม่ได้นะ!
ไอ้แก่ไม่ตายดี แกถอยไปไกล ๆ เลย!
ปู้หลิวอวิ๋นถีบหวังเจี้ยนกระเด็น แล้วตะโกน "ขอโทษหัวควยอะไร! ฉันไม่ต้องการให้มันขอโทษ ฉันจะเอามันตาย!"
เพี๊ยะ!
หลี่หย่วนเต้าตบเข้าให้อีกฉาดหนึ่ง พร้อมพูดเสียงเย็น "ขอโทษมันก็ไร้ประโยชน์จริง ๆ นั่นแหละ! ไม่งั้นจะมีกฎหมายกับกรมตำรวจไว้ทำไม? คนแบบแกน่ะ มันสมควรโดนตบ!"
ปู้หลิวอวิ๋นหมุนติ้วอยู่กับที่อีกครั้ง
หวังเจี้ยนและคนอื่น ๆ ยืนแข็งทื่อ ตัวสั่นไปตาม ๆ กัน
แม่ง จะเอายังไงกันแน่!
คราวนี้ไม่ตายก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว!
ปู้หลิวอวิ๋นตั้งหลักได้อีกครั้ง ก็คลุ้มคลั่งเต็มที่ "เชี่ย แมร่งยังกล้าตบฉันอีก! แกกล้าลงมือกับฉันที่นี่อีก! แม่งเอ๊ย อาศัยแอบตบได้ก็คิดว่าตัวเองแน่มากนักนะ! ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้แหละ!"
ในความคิดของเขา หลี่หย่วนเต้าทำได้แค่ลอบตบตอนเขาไม่ทันตั้งตัวเท่านั้น